Cem Karaca'nın Gözyaşları... Adeta bir şaheser keşke sinemada gitseymişim.
İsmail Hacıoğlu harbiden büyük adam ben film öncesi önyargılı bakıyordum kendisine ama harbiden çok büyük iş yapmış şarkıları da çok güzel seslendirmiş Dadaloğlu gibi hard vokal şarkının bile üstünden gelmeyi başarmış.
Özellikle babanın vefat ettiği sahnede kendimi teslim ettim İsmail Hacıoğlu döktürmüş be!
Yalnız beğenmediğim bir nokta Moğollar dönemini bir tık yanlış işlemişler gibi geldi bana.
9/10 diyorum büyük adamsın İsmail Hacıoğlu.
Ufak bir ekleme:
Genellikle bu tip ünlü kişiliklerin filmlerinde ölümlerini de yapıyorlar filmlere ama Cem Karaca da bunu yapmamışlar muhtemelen Emrah Karaca'nın Cem Karaca'nın son eşiyle olan sıkıntılarından dolayı yapmamışlar bu filmi bile sıkıntıya soktu.
Bu haliyle de sapasağlam olmuş hem farklılık olmuş oldu hep ölüm görüyorduk.
Ama Cem Karaca, Cahit Berkay ve Uğur Dikmen üçlüsünün dönemini görmemek üzücü oldu.
Bindik Bir Alamete albümünün dönemini de görmek isterdim, Emrah büyüyor ve babasının albümünde düzenlemeler yapıyor...
Film Cem Karaca'nın Barış Manço ile ya da Erkin Korayla olan dostluklarını ele almamış keşke olsaydılar ya da en kötü Cem Karaca'nın Erkin Koray ile olan meşhur denk gelmesini ufak bir sahnede ele alsaydı güzel olurdu ufak bir respect de onlara olurdu neyse artık.
Filmin Almanya kısımlarını da baya kısa tutmuşlar muhtemelen süresi uzamasın diye yoksa o kısımlar için de baya iyi malzemeler var Die Kanaken albümü vs, favorim de o kısımlar oldu filmin, Baya gerçekçi yapmışlar.
Galada ki hologram işini de baya iyi akıl etmişler hüzünlendirdi Cem babayı yeniden görmek.
Filmin efsane Gülhane Parkı konseriyle bitmesi de baya anlamlı olmuş Cem Karaca'nın en sevdiğim konseri ve tıklım tıklım dolu olan bir konser orda bitmesi de baya ikonik olmuş.
