06 ŞUBAT DEPREMLERİNİN 1.YILI

Mekanları cennet olsun.

En çokta normalleştirenlerden hesap soracağız

Tam 1 yıl olmuş. Ama bizim millet ders almadı, almaz, almayacak.

Bu kadar büyük acılar yaşamak zorunda kalmamız zoruma gidiyor, yöneticiler bazında bazı dersleri çıkarabildik mi emin olamamak da canımı yakıyor. Kaybın bu kadar büyük olmasına sebebiyet verenlere hakkım helal değil. Kaybettiklerimizin mekanı cennet olsun.

Hayatımın en uzun gecesi, şu önümüzdeki birkaç saat.

Önce deprem haberi, hemen 5 dakika içerisinde çok yakın arkadaşlarımdan birisine ulaştığımda attığı "enkaz altındayım" mesajı.

Arkadaşımın ailesinin evinin adresini bulmak için gecenin bir saati taksi bulup asıl çocuğun evine gidip ev arkadaşlarını uyandırıp adresi öğrenmek, sabah 9da gelen, ben ve abim çıktık ama annemler hala içerde mesajı. Arkadaşımın annesi ve babasının naaşları oradan 4 gün sonra çıktı. 4 gün içinde iletişime geçtiğim ama nispeten daha az yakın olduğum 2 arkadaşımın da ailelerini tamamen kaybettiklerini duydum. O 4 gün boyunca toplamda 6 saat falan uyudum. Enkaz altındayım öleceğim diyen insanlardan, fotoğraf atmalarını istemek zorunda kaldım. Çok insan öldü, "Abicim sakın korkma sana yardım bulduk ekip yolda" demek için geri dönüş yaptığım telefonları insanların anneleri açıp "kızımın cansız bedenini şimdi çıkardık, ekipleri başka yere yollayın" dediklerinde ben de öldüm. Tahminen evleneceğim ve ömrümün kalanını beraber geçireceğim insan olmasa ve arkadaşım o ilk gün oradan çıkamasaydı, gerçekten de öldürürdüm kendimi.

Ölmedik. Arkadaşımla görüşüyoruz, haline bin şükür, ne kadar olabilirse. Artık depremle ilgili şakalar yapıyoruz, çünkü bildiğimiz başka bir mücadele yöntemi yok. Evet yaşıyoruz, hayat devam ediyor.

Sabahında bölgede olan arkadaşlarımıza ulaşmak için çabalayıp iyiyiz haberlerini aldığımda yaşadığım rahatlık, bir yandan sonsuzluğa uzanan enkaz altındalar, yardım lazım mesajları...

Çok uzun uzadıya konuşmaya gerek yok. Umarım herkes ders alır. Umarım bu günleri atlatıp gelecek nesillere bu tip felaketlerin önüne geçmeyi, geçemesek bile en verimli şekilde mücadele etmeyi anlatabiliriz.

Hepimizin başı sağolsun tekrardan.

Şu felaketten ailemden ve arkadaşlarımdan kimsenin burnunun bile kanamamasına hala inanamıyorum. Cidden bu duruma düşüren müteahhitlerin Allah belasını versin.

2023 yılında en üzgün olduğum anlar 6 Şubat gününe ait. Aynı fakültede okuduğum, çok samimi olmasam da merhaba merhaba olduğum birkaç tanıdığı Adıyaman'daki adı lüzumsuz ''cinayet otelinde'' kaybetmenin acısı hala içimde bir yerlerde. Başımız sağ olsun.

Benim sallantıya ayılıp uyku sersemliğinden şiddeti fark edemediğim ama sonra annemin adımı çığlık atmasıyla başlayan bir süreç. Hala kulağımda yankılanan o karmaşa. İlk yağmur ve telefon rehberimdeki herkesle iletişime geçmeye çalıştığım dakikalar. O dönem ki sevgilimin enkaz altında kalan ve haber alamadığımız, daha sonrasında vefat haberi gelen arkadaşları. Sonrasında hastanede geçirdiğim haftalarda üstündeki enkaz kalıntıları ve toz toprak halinde duran sedyeler üstünde gencinden yaşlısına yüzlerce kişi. Yardım edebildiğim ve edemediğim herkes. Teker teker saysam sonunun gelmeyeceği birçok şey gözümün önünden geçiyor ve üstünden tam bir yıl geçmiş olmasına inanasım dahi gelmiyor. Unutmadık, unutturmayacağız.

Depremzede olmakta nasipmiş. Umarım kimse bu deneyimi yatmaz. Fırsatım olduça çökeceğim bu konuya çok doluyum çünkü.