RPG Left Behind

[Mamy D Way]

"Bu sefer gerçekten soğuk, iğrenç bir kokuyla bütünleşmiş ve midem aşağıya düşmek üzere. Kendimi tutuyorum ve gördüğüm kare duvarlara sürekli konumunu değiştirdikçe değiştiriyor. Birazcık gözümü kapatırsam ve belki de ışıktan bir süreliğine uzak durursam kendimi daha iyi hissederim. Belki de bir ateş bulmalıyım, bilmiyorum hayır. Bana neyin iyi geleceğini bilmiyorum. Biraz daha uzanıp yarın için ne halt yiyeceğimi de bilmiyorum. Bir paket sigaramın olmasını istiyorum, tütün kokusunun bu iğrenç kokuyu bastırmasını ve ciğerlerimin özlediği dumanı tekrardan hissetmek istiyorum. Neden her oturduğumda fazla fazla yakıp gecenin sonuna bir kaç dal saklamıyordum ki?"

Jeff Kendini en yakın çöpün yanındaki duvara yaslanırken bulur ve yavaş yavaş oturur hale gelene dek aşağıya iner. Burnundaki kokudan rahatsız olsa da gözlerini daha fazla açık tutmak istemiyordu. Oysa gece boyu çok eğlenmiş ve yarın için giyeceği attire için bile çok hevesliydi.

Jeff gözlerini kapattı ve gökyüzünü dinler gibi kafasını kaldırıp zor da olsa konuşmaya başlar.

"Yukarıda yazılanların ne olduğu hakkında bir fikrim yok, hiçbir zamanda olmadı. Annemin cenazesinde de köpeğimi gömerken de bu düşünce hiç kafamı kurcalamamıştı. Çünkü sonrasının ne olduğunu düşünürsem kolumu uzatamadığım her çukur için kendimi suçlamaya devam edecektim. O yangına yetişebilirdim, veya o son kahvaltıda belki de daha düzgün durup kardeşimle kavga etmiyor olurdum. Çaresiz durumdayım evet ama biliyorum ki dört ipin arasında yine Jeff Hardy olmaya devam edebileceğim. Biliyorum ki o sahneler altında hiçbir ışı bu sevdiğim illetler gibi midemi bulandırmayacak. Ben, bu nefret ettiğim spora muhtacım. Bir kaç hap, bir kaç şişe veya bir kaç şırınganın benim gerçek bağımlılığım olduğunu mu sanıyorsunuz?"

"Güreşten uzak kalmaya dayanamadığım için bu siktiğimin illetlerine her geçen gün daha da sıkı sarılıyorum."

"Bu siktiğimin sektöründe 30 yıldır bulunuyorum ve benden veteran gibi davranmamı mı bekliyorsunuz? Bunca stresti bir kaç paket sigara ile örtbas mı ettiğimi sanıyorsunuz? Ben bu ağacın kökünde bulunuyorum ve diğer dallar gibi rüzgar ile beraber dışarıyı seyredemiyorum."

Jeff tüm gücü ile tam yanına doğru kusar, bir kısmını ıskalar ve pantolonu da kirlenir.

"Siktiğimin güreşi, her seferinde bana yeni bir engel çıkarıyor ve ben de o siktiğimin merdiveninden aşağıya atlamak için sıkıca bağladığım botlarla hızlıca tırmanıyorum."​

@anti-hero

 

[anti-hero]

Jeff Hardy'nin yalnız ve karanlık bir sokak köşesinde yaptığı içsel dökümün ardından bir çift ayak görünür. Adımlar sessizce yaklaşır. Giyilen botların oldukça sade olduğunu görüyoruz. Kamera yukarı çıkıyor ve gördüğümüz isim Sami Zayn. Üzerinde sade, griye çalan bir hoodie var. Sakalı iyice uzamış, gözleri çökmüş ama Jeff'e bakışları oldukça net. Jeff Hardy’nin hemen yanına, çöp kutusunun kenarına, yere oturur. Konuşmadan birkaç saniye sadece oturur. Sessizlik. Sonra yavaştan konuşmaya başlar.

Sami Zayn: (sakin, neredeyse fısıltıyla) İnsan bazen çöplerin yanına düşmeden önce ne kadar yük taşıdığını fark etmiyor. Ve buraya, tam buraya. Asla ilk adımda gelmiyorsun. Her zaman önce yükselmeyi deniyorsun. Tutunmayı... değişmeyi... ama gerçek şu ki, biz o değişimi hiçbir zaman kendimiz için yapmıyoruz. Başkaları için, spotlar için, bizim olmadığımız bir versiyona yakışmak için. Ama burası Jeff, işte burası o aynaların kırıldığı yer. Artık kimseyi taklit etmek zorunda olmadığın yer. (Sami, uzağa, bir duvarın boş karanlığına bakar) Ben bu endüstrinin ne olduğunu yıllar boyunca anlamaya çalıştım. Bir yolculuk sanıyordum. Ama değilmiş. Bu bir vitrinmiş. Ve sen içeri girmeye çalıştıkça, dışarıdan gelen cam kırıkları seni daha da kesiyor. İnsanlar sürekli sorar, ama bilmezler. Çünkü biz bunu yapmayı seçmedik. Bu bizi seçti. Ve artık o seçimin bedelini her gün ödüyoruz. Ama biliyor musun? Bazı insanlar bu bedelle barışır. Diğerleri ise onu anlamaya çalışır. Ben kabullendim. (Sami başını Jeff’e doğru çevirir ama hala göz teması kurmaz) Senin kusmuğun bile bu sektörün en dürüst parçası Jeff. Çünkü en azından o gerçek. Ve biliyor musun? Gerçek dediğin şey bazen mide bulandırır. Ama sahte olan şey sadece alkış alır. İşte ben o alkışlardan vazgeçtim. Sen hala bir yerlerde savaşıyorsun. Ve bu seni hala... senden daha gerçek biri yapıyor. Senin düşüşlerin, bu ringde yükselen birçoğundan daha anlamlı. Çünkü sen düşerken bile rol yapmadın.​

 

[Mamy D Way]

Jeff hiç duymak istemeyeceği bir sesi duymuştu. Güçsüz düşmüş olan bünyesinin soğuğa olan tepkisini resmen elinde hissediyordu. Üzerindeki ve yerdeki kusmuğun bile farkında olmadan elini kirletmişti artık. Karanlıktı ve bu karanlıkta belki de kimin konuştuğunu bilmeden cevap verecek kadar zayıf düşmüş durumdaydı. Gözleri ile karşısında ayakta duran silüeti süzdü ve ardından yorgunluktan düşmüş olan bedenine tüm öfkesini sunmak istemişti. Ama yapamadı, karşısındaki kişi Val veya Will olsaydı ayağa kalkıp bir yumruk atabileceğine inanıyordu. Ama karşısındaki kişiyi tanıyordu, belki de bunca süreçte o kafes maçında toprağına bir kaç kürek atanlardan biri de o olabilirdi. İçeride bir yerde onun da savaşını verdiğini bilse de objektif olmak istemiyordu Jeffrey. Kendi soluğunu duyduğu sokağın sessizliğinde Sami'nin bakışları ve kulağında kopuk kopuk canlanan konuşması aylardır duvarlarını küçülttüğü dairelerindeki zihninden daha gürültülüydü. Yorgunluğu ile cevap vermek istiyordu. Kendisine öfke ile veya herhangi bir durumda ayağa kalkabileceğini fazla inandırmıştı ama kendisine çoktan yalan söylemişti. Bunu yaparken; masada son bir bardağı içtiğini söylediği nefesini ve son kez burnundan mutluluğun kapılarını araladığını sandığındaki kıpkırmızı gözlerini hissedebiliyordu. Yapamazdı, Jeff Hardy gibi cevap veremeyecekti. O ışıklar olmadan sadece Bağımlı Jeffrey'i oynayabilirdi.

"Sigaran var mı?"

Sami, rakibini tanıyordu. Onunla konuşmak istediği belliydi ve bir bağımlıyla konuşman için onun bağımlı olduğunu unutturman gerekirdi. Ona bir paket sigara ve çakmak uzatır.

Jeff refleks olarak önce kusmuklu olan elini uzattığını geç fark eder ardından hemen diğer koluyla pakete ve çakmağa uzanır. Çakmağı kusmuklu olan pantolonuna bırakır. Sigarasını yakar...

"Bu hissi özlemişim. Gerçekleri konuşmak insanı iyi hissettiriyor. Ben gerçeklikten bir kaç basamak uzaklıkta kaldım. Beni takip edip etmediğini bile kestirebilecek durumda değilim. Başarılı bir kariyer mi? Başarısızlıklarla tanınmak mı? Ben ikisinin arasındayım dostum. PGW şirketinin ortanca çocuğuyum. Yaptıklarım takdir edilmediği gibi bir de üstüne başarısızlıklarımın beni getirdiği nokta kimsenin umurunda değil. Ve muhtemelen seneye Slammy Awards şovunda yine hiçbir ödüle layık gösterilmeyeceğim. Elimden alınanlar için üzülmüyorum ama artık özel şovların posterlerinde yer edinememek canımı bile sıkmıyor. Dörtgen etrafında huzurlu hissediyorum, sadece biraz daha o köşeye çıkmak istiyorum. Kaybetmiş bir adam olarak değil, kolları morarmasına rağmen ipleri tutmaya devam eden bir hayran olarak konuşuyorum."

Jeffrey sigarasını yere söndürür.

"Biz burada olmalıyız, sana katılıyorum. Yarın gece sana cevap vermek zorunda olsam bile... Sana tavsiye vermiyorum ama bu unvanı Wrestlemania şovuna harika bir şekilde getirmene rağmen bir kaç zengin adamın şımarıklığı kadar ilgi göremedin. Güreşe ihanet edenlerin ve aile bağlarını kirletmiş insanların açlık yarışı senin mücadeleni suyla eritip okyanusun bir parçası haline getirdi. SANA TAVSİYE VERMİYORUM AMA SEN BU UNVANI SONSUZA KADAR TAŞISAN BİLE HER HAFTA AYNI SİKLERİ KONUŞAN CHRISTOPHER DANIELS KADAR UMURSANMAYACAKSIN!"

Alkolden tahriş olan boğazı acır ve biraz öksürdükten sonra soluk soluğa kalmış ve nefes alış verişini duyduğu kulaklarıyla devam eder.

"Bu ringin eli kolu olan bizler her zaman geride bırakılanlar olarak anılacağız. Biz... biz rol yapmak zorunda değildik. Yaşımı gerekirse yine 2 yıl geriye atar ve bu açlık yarışında korkmadan o kafesin içine tekrar girerim. Ve tekrar herkesle mücadele ederim. Aynı döngüde acı çekmeyi göze alacak kadar bu dört ipin arasında olmayı seviyorum."

Jeffrey neler dediğini pek anlıyor gibi hissetmiyordu, kustuğu için yorgunluğu iyice bedenini sarmış ve öksürüğü onu çöpe biraz daha yakınlaştırmıştır. Gözleri her an tekrar kapanacak gibidir.​

 

[anti-hero]

Jeff’in kustuğu nokta, Sami'nin ayak ucuna kadar yayılmıştı. Ama Sami geri çekilmedi. Çünkü bu pislik, söylediği gibi onun gördüğü en dürüst şeydi. Jeff'in sesi titreyerek bitmişti. Hafif bir rüzgar, Sami’nin uzun sakallarını ve yorgun yüzünü süpürürken hoodie’sinin kenarını titretiyordu. Yere çömelmiş değil, adeta gömülmüş gibiydi. Oturuşunda Jeff'e karşı ne meydan okuma vardı ne de acıma. Sadece kalmışlık. Yalnızlığın kir tuttuğu taşlara sinmiş, paslı bir teslimiyet gibi. Başını hafifçe yana eğdi. Ağzından çıkacak her kelimenin, bu karanlıktan daha ağır olacağını biliyordu. Ama yine de söyledi, çünkü o da biliyordu ki bazı kelimeler sadece düşmüş adamlara yakışır.

Sami Zayn: Herkes seni ya susturmak istiyor ya da kurtarmaya çalışıyor. Ben ikisini de yapmayacağım. Çünkü senin kustuğun yerden konuşan adamları çok iyi tanıyorum Jeff. Ben onların ayakta kalabilmek için kaç kere yutkunduklarını, kaç kere kendi yalanlarını içlerine gömdüklerini gördüm. Senin söylediklerin bana mide bulandırıcı gelmiyor çünkü ben de aynı yerden kusmuştum. Aynı yerlere diz çöktüm. Ve o dizler kalkarken, kimsenin alkışlamadığını gördüm. Sana kıymet veren herkes, seni kendi hikayesinin figüranı yapmaya çalıştı. Ama sen onlara hep fazla gerçek kaldın. Bunu kabullenemiyorlar. Çünkü bir adamın düşerken bu kadar dürüst kalabilmesi, onların parlatılmış başarılarını utandırıyor. Ve bana ne kadar bağırırsan bağır, ne kadar öfkelenirsen öfkelen, ben seni aşağıda değil, eşit yerde görüyorum. Çünkü bu sektörün en büyük günahı, senin gibi adamların yalnız kalması. Sen başarısız değilsin Jeff. Sadece bu yerin başarının ne olduğunu bilmediğine artık uyanmış birisin. Ve o uyanış, her şeyden daha değerli.

Bu sözlerin ardından ortam yine sessizliğe gömülür. Sami göz ucuyla Jeff’e bakar, ama hala doğrudan temas kurmaz. Elini cebine sokar, ayak ucuyla yerdeki küçük bir taş parçasını iter, bir süre boşluğa konuşur gibi devam eder.
​

Sami Zayn: İnsanlar düşene kadar seni duymuyorlar. Ne söylediğin umurlarında değil. Sadece düştüğünü görmeleri yetiyor. Sonra da seni ya acıyarak izliyorlar ya da hikayelerindeki fon müziği yapıyorlar. Senin düşüşün, onların yüceldiği an oluyor. Ben bunu biliyorum. Çünkü yıllarca sustum, sahne arkasında bekledim. Ne zaman konuşmak istesem sıranın bende olmadığını söylediler. Şimdi aynı insanlar senin çığlığını bile reklam arasında ezip geçiyor. Senin burada oturuyor olman, bir çöküş değil Jeff. Bu sadece bu sistemin seni nereye kadar taşıyabileceğini gösteren gerçek bir sonuç. Ve sistem senin gibi adamlara yük taşıttı, sonra da sırtlarını dönüp seni yalnız bıraktı. Bu yüzden ne söylediğin, ne kadar bağırdığın önemli değil artık. Sen değil, anlatmaya çalıştığın her şey mide bulandırıcı. Ama herkes hala alkışlara oynuyor. Sen hala gerçeği söylüyorsun. Bu yüzden hala tehlikelisin. Bu yüzden seni hala yalnız bırakıyorlar.

Sami, yere çevirdiği bakışlarını kısa bir an için Jeff’e kaldırır. Bu defa göz teması kurmazdan gelen biri gibi değil, onu gerçekten gören biri gibi bakar. Sesi yükselmez, kelimeleri gösterişli değildir. Ama tonda, yıllardır taşınan ama hiç söylenmeyen bir yük vardır.

Sami Zayn: Ama yalnız olmak, bazen bir ceza değil Jeff. Bazen sadece seni hala sen yapan son şey. Çünkü sahte kalabalıklardan, kirli alkışlardan ve unvanın etrafına dizilmiş plastik gülümsemelerden sonra, insan sadece sessizliği özler. Burası, bu köşe, senin hala kendi sesini duyabildiğin tek yer olabilir. Ve bil ki, o ses hala bir şeyler söylüyorsa, hala dövüşmeye değersin. Ben buraya seni kaldırmaya gelmedim. Ama yere bakan bir adamın hala nefes alıp vermesini önemsiyorum. Çünkü bu gece, seni susturmak istemeyen biri de vardı. Sadece bu bile bir şeyleri değiştirmeye yeter. Ve belki de, en kaybolmuş halimizle çıktığımız bu sokaklar ringde bulamadığımız en gerçek zaferi fısıldıyor: hala buradayız.

Sami oturduğu yerden ağır hareketlerle doğrulur. Elini tekrar cebine atar ama bu defa hiçbir şey çıkarmaz. Jeff’e son kez bakar, başıyla çok hafif bir onay verir ve hiçbir şey söylemeden yavaş adımlarla karanlık sokağın sonuna doğru yürür. Sadece ayak sesleri ve Jeff’in soluğuyla kalırız. Jeff, Sami’nin söylediklerinin ne kadarını gerçekten duyduğunu kestiremiyordu. Kafası hala dumanlı, midesi boş, zihni uğultularla doluydu. Ama bazı kelimeler, ''hala buradayız'' bu iki kelime, sanki diğer her şeyin arasından tırnaklarıyla kazınarak çıkmış gibiydi. Ne zaman duydu, tam olarak ne zaman söylediğini bile bilmiyordu ama o cümle şimdi içindeki en net yankıydı. Belki her şeyi anlamamıştı ama o sesi duydu. Ve bu gece, belki de sadece bu kadarı yeterliydi...​

Jeff gözlerini yavaşça kapatır, başı çöpe biraz daha yaklaşır ama tamamen düşmeden önce orada öylece kalır. Sokağın sessizliğinde sadece ayak seslerinin yankısı bir süre daha duyulur, sonra o da kesilir. Kamera, Jeff’in hareketsiz bedenine, çatlamış asfaltla buluşan eline ve yerdeki sigara izmaritlerine odaklanır. Ardından ağır ağır geri çekilir. Sokak lambasının titrek ışığında her şey griye bürünürken kamera, Jeff’in hareketsiz bedenine yavaşça yaklaşır. Kusmukla lekelenmiş pantolonu, çatlamış asfaltla buluşan eli ve sönmüş sigara izmaritleri kadraja girer. Nefesi belli belirsiz, zayıf bir ritimde inip kalkar. Sokak sessizdir. Kamera, bu manzarayı birkaç saniye hareketsiz bırakır. Sonra kare donmuş gibi kalır. Sokak lambasının ışığı bir an daha titrer. Ardından son bir vızıltı sesiyle kamera, bir göz kapağı gibi yavaşça kapanır. Ekran karanlığa gömülür. Sessizlik. Ve sonra... hiçbir şey.​