RPG bazı yollar seçilmez

Gece vakti yağmurlu bir havada açılıyor kameralar. ''Untouchable'' Sami Zayn'i görüyoruz. Şiddetli yağmura rağmen rahat bir biçimde aracını sürüyor.



Sami Zayn: Camdan süzülen yağmur damlaları yolu bulanıklaştırıyor ama gözlerimi değil. Daha önce de bu yolda sürdüm, ama o zaman önümde ne olduğunu görmek için değil, neyi kaçırdığımı anlamak için bakıyordum. Her tabela bir soru gibiydi, her dönüş bir tereddüt. Şimdi hiçbirine ihtiyacım yok. Çünkü ilk defa vardığım yeri değil, geçtiğim yolu biliyorum. Wembley’de o ringin ortasında ayakta kalan son kişi olduğum an insanlar onu bir zafer olarak gördü. Ben öyle görmedim. O an, yıllardır içimde yarım kalan bir şeyin tamamlandığı andı. O yüzden bu sessizlik bana yabancı gelmiyor. Gürültü arkada kalınca insan kendini daha net duyuyor. Ve ben artık neyi neden yaptığımı duyabiliyorum. Geçen hafta biri bunu test etmeye çalıştı. Arkadan geldi, hazırlıksız yakaladı, yere düşürdü. Eskiden olsa o anın içinde kaybolurdum. Öfkeyle, sorularla, nedenlerle. Ama yerde yatarken bile aklımdan geçen tek şey motto 'kalk ve devam et.' Çünkü artık mesele kimin ne yaptığı değil. Mesele benim neyi bırakmadığım. Bu yol, birinin önüne çıkıp beni durdurabileceği bir yol değil. Bu yol benim yürümeyi seçtiğim şey. WrestleMania bir hedef olarak konuşuluyor hala, ulaşılması gereken bir yer gibi. Ama bazı yerlere ulaşılmaz, oraya gelinir. Ve ben oraya geliyorum. Yavaş değil, hızlı değil ama durmadan. Çünkü bu sefer fark şu, neyle karşılaşacağımı bilmiyorum belki ama ne yapacağımı biliyorum. Ve bu, yıllardır ilk defa, yeterli.

Yağmur şiddetini arttırırken Zayn yavaşça aracını park edip kısa bir süre yağmuru izlemeye koyuluyor.




Sami Zayn: Ve belki de en garip olanı şu, artık kimseyi ikna etmeye çalışmıyorum. Yıllarca bir şeyleri anlatmaya uğraştım. Neden böyle davrandığımı, neden o kararı verdiğimi, neden hala burada olduğumu. Herkes bir cevap bekledi, ben de verdim. Ama bir noktadan sonra şunu anlıyorsun, insanlar senin ne söylediğini değil, ne yaptığını hatırlıyor. O yüzden artık konuşmuyorum, açıklamıyorum, savunmuyorum. Sadece yapıyorum. O ringe her çıktığımda, attığım her adımda, verdiğim her kararda zaten kim olduğumu gösteriyorum. Geçen hafta yaşananlar birileri için bir başlangıç olabilir, bir hesap olabilir, bir mesele olabilir. Benim için değil. Benim için o sadece yolun üzerindeki bir an. Ve ben anlarda takılı kalan biri değilim artık. Ben devam edenim. O yüzden kim karşıma çıkarsa çıksın, ne yaparsa yapsın, benim için değişen bir şey yok. Çünkü ben yönümü çoktan seçtim. Ve bir insan yönünü bu kadar net gördüğünde, karşısına çıkan hiçbir şey onu yolundan edemez, sadece yolun bir parçası olur. Ve bu yolun bir sonu var mı, bilmiyorum. Belki de yok. Belki de mesele hiçbir zaman nereye vardığın değildi, o yolda kim olarak kaldığınla ilgiliydi. Çünkü bazı anlar seni tanımlar. Wembley öyle bir andı. O ringde ayakta kaldığım o son saniye, sadece kazandığım bir an değildi, kim olduğumu artık saklamadığım andı. O yüzden şimdi geriye dönüp baktığımda bir şeyleri değiştirmek istemiyorum. Ne kaybettiklerimi, ne yanlış yaptıklarımı, ne de üzerimden geçen o ağırlığı. Çünkü hepsi beni buraya getirdi. Hepsi bu yolu benim yaptı. Ve insanlar hala bir şey bekliyor olabilir. Bir seçim, bir açıklama, bir cevap. Ama bazı şeyler söylenmez. Sadece olur. WrestleMania’ya giderken kimseye bir şey kanıtlamaya gitmiyorum. Kimseyi ikna etmeye de. Ben oraya bir şey almaya gitmiyorum. Ben oraya, zaten bana ait olanı yerinde görmek için gidiyorum. Çünkü bu yol başından beri benimdi. Ve sonunda nereye çıkarsa çıksın, oraya benden başka kimse varamayacak. Ve biri oraya benden önce ulaştığını sanıyorsa, sadece benim geldiğimi henüz fark etmemiştir.

Yağmurun dinmesiyle Zayn aracını yeniden çalıştırıyor ve görüntüler sonlanıyor.​