RPG Kafeste

Tarih: Yakın geçmiş.
Saat: ??.??



Leo Kruger: Onlarca yara bandı, onlarca merhem ve onlarca sargı.. Ormanın avcısı için utanç kaynağı sayılacak tablolar çizdiğim buraya geldiğimden beri, adaptasyon yaşamam gerektiğinin farkındaydım ama minimumum da bu kadar kötü olmamalıydı. Oldu. Buna da ayrı bir adaptasyon yaşamalıydım. Belki de yıllardır ormanın içerisindeki izolasyonum, bazı yeteneklerimi köreltmişti. Ancak bıçağın kökü hala benim, keskinleştirilebilecek olmasa en başında bu kadar tehditkar olamazdım. Royal Rumble, benim için eşsiz bir fırsattı ancak şartlar istediğimi gerçekleştirmeme izin vermedi. Şu fareli köyün kavalcısına o maçı kaybetmem benim için Royal Rumble hikayesinin belki de sonu olmuştu çoktan. Yine son anda alınmış bir başka mağlubiyet, bu mağlubiyetler artık içime işler oldu. Bu son söylediğim, herkesin üstüne alması gereken bir tehdit.

..

Leo Kruger: Ormandaki izolasyon yıllarımda, dürtülerim saklanmaya ihtiyaç duymuyordu. Zaten varlığımı ispat ettiğim bir yer, ve bu ispat edilmiş varlığa duyulan korkunç bir saygı. Kendimi saklamam için bir gerekçe yoktu. Adapte olacağım bir şey yoktu. Ancak burası aynı değil, otokontrollü değil bu bahsettiğim izolasyon süreci. Ancak bir avcı, oyunu kuranın başkası olduğu bir av gösterisine asla çıkmaz. Ben de otokontrolümü yeniden kazanıyorum, bunu hissediyorum. Şu fani suratlarınıza baktıkça, içimde kaybolmuş bir şeyleri yeniden kazanma evresinde olduğumu hissediyorum. Şu McIntyre galibiyeti de belki bunun bir simgesiydi, uzun süre sonra kendim gibi hissettim. Sanki öncesinde çarıklı bir sistemin sıradan parçasıydım da şimdi kendime ait bir şeyler edinmişim gibi. Sanki dürtülerimi yeniden keşfediyormuşum gibi, beş yaşında eline şeker verilen bir çocuk kadar hevesli hissediyorum bu konuda.



Leo Kruger: Normalde insanoğlu, özgürlükten kaçmaya programlanmıştır. Devamlı bir şeylerin himayesinin altına girmeye, bir şeyler tarafından kontrol edilmeye, bir şeyler gibi olmaya programlanmıştır. Ancak ben doğduğum ilk andan beri bunun peşinden gitmedim. Ben bir kafeste doğmadım ki orada öleyim. Çok canlıyı o kafese tıktım, hayvanat bahçesinde gördüklerinizden. Ya da tımarhanelerde. Bense hiç o parmaklıkların arasında yer almadım. Belki de bu haftalardır yaşadığım uyumsuzluk da bunun eseriydi, çünkü beni ben yapan şeyler devasa bir kafesteydi. Bu kafes o kadar devasa ki benim gibi bir ruhu zapt etti, ancak bu kafes o kadar küçük ki benim göğsümün içerisinde yer alıyordu. Nasıl olduğunun çok da bir önemi kalmadı, artık kafeste olan bir şeyler yok. Her şey bir kuş kadar özgür, bir aslan kadar hırçın, bir tavus kuşu kadar asil.

..

Leo Kruger: No Way Out, bu olumsuz sürecimi bana her zaman hatırlatacak çok önemli bir milat taşı. Beni ben yapan şey olumsuzluklar, ve bunlardan bulduğum güç. Bu yüzden başarısızlıklarımı anlatırken de hiç üzülmüyorum, ya da çekinmiyorum. Bugün durduğum yerde en kötü halimle bile ''Leo Kruger.'' dedirtebiliyorsam, bunu sağlayan şey bu mantalitemin ta kendisi. O gece, bütün bu süreci somutlaştıracağım. İroniktir ki, bunu da yine bir kafese girerek yapacağım. Royal Rumble bile benim için bu kadar önemli bir şans değildi belki, bunu harcamamalıyım. Drew, Gregory, Hardy, Tyler, Sami.. A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, hiçbir önemi yok! Kruger ve Leo hemen onların ardından geliyor çünkü. O kafes benim oyuncak yuvam, bana beni çağrıştıran. Beş yaşındaki o çocuk şekerini bitirdi, ve şimdi kazandığı enerjiyi bir yerde harcamak zorunda. İlk günkü kadar hevesli, son günkü kadar deneyimli. İlk günkü kadar gözleri, son günkü kadar yumrukları parlayan bir avcı. İşte o benim. Ben!

..

​