Giriş yap
Kayıt ol
Neler yeni
Ara
Sadece başlıkları ara
Kullanıcı:
Menü
Giriş yap
Kayıt ol
Neler yeni
Ara
Sadece başlıkları ara
Kullanıcı:
Ana sayfa
Forumlar
Yeni mesajlar
Forumlarda ara
Kullanıcılar
Aylık Konu İstatistikleri
Şu anki ziyaretçiler
Yeni profil mesajları
Profil mesajlarında ara
Ayın En Çok Mesaj Atanları
Rozetler
ELITE Efektleri
ELITE Üyelik
Sadece başlıkları ara
Kullanıcı:
Yeni mesajlar
Forumlarda ara
Konuya cevap cer
Ana sayfa
Forumlar
RPG
Prestige Grand Wrestling: PGW
PGW Promoları & Konuşma Gösterileri
Kafeste
JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.
Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz..
Tarayıcınızı güncellemeli veya
alternatif bir tarayıcı
kullanmalısınız.
Mesaj
<blockquote data-quote="god is an astronaut" data-source="post: 368451" data-attributes="member: 91"><p style="text-align: center"><strong>Tarih: </strong>Yakın geçmiş.</p> <p style="text-align: center"><strong>Saat:</strong> ??.??</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><a href="https://hizliresim.com/tm178yj"><img src="https://i.hizliresim.com/tm178yj.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a></p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><strong>Leo Kruger: </strong>Onlarca yara bandı, onlarca merhem ve onlarca sargı.. Ormanın avcısı için utanç kaynağı sayılacak tablolar çizdiğim buraya geldiğimden beri, adaptasyon yaşamam gerektiğinin farkındaydım ama minimumum da bu kadar kötü olmamalıydı. Oldu. Buna da ayrı bir adaptasyon yaşamalıydım. Belki de yıllardır ormanın içerisindeki izolasyonum, bazı yeteneklerimi köreltmişti. Ancak bıçağın kökü hala benim, keskinleştirilebilecek olmasa en başında bu kadar tehditkar olamazdım. Royal Rumble, benim için eşsiz bir fırsattı ancak şartlar istediğimi gerçekleştirmeme izin vermedi. Şu fareli köyün kavalcısına o maçı kaybetmem benim için Royal Rumble hikayesinin belki de sonu olmuştu çoktan. Yine son anda alınmış bir başka mağlubiyet, bu mağlubiyetler artık içime işler oldu. Bu son söylediğim, herkesin üstüne alması gereken bir tehdit.</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center">..</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><strong>Leo Kruger: </strong>Ormandaki izolasyon yıllarımda, dürtülerim saklanmaya ihtiyaç duymuyordu. Zaten varlığımı ispat ettiğim bir yer, ve bu ispat edilmiş varlığa duyulan korkunç bir saygı. Kendimi saklamam için bir gerekçe yoktu. Adapte olacağım bir şey yoktu. Ancak burası aynı değil, otokontrollü değil bu bahsettiğim izolasyon süreci. Ancak bir avcı, oyunu kuranın başkası olduğu bir av gösterisine asla çıkmaz. Ben de otokontrolümü yeniden kazanıyorum, bunu hissediyorum. Şu fani suratlarınıza baktıkça, içimde kaybolmuş bir şeyleri yeniden kazanma evresinde olduğumu hissediyorum. Şu McIntyre galibiyeti de belki bunun bir simgesiydi, uzun süre sonra kendim gibi hissettim. Sanki öncesinde çarıklı bir sistemin sıradan parçasıydım da şimdi kendime ait bir şeyler edinmişim gibi. Sanki dürtülerimi yeniden keşfediyormuşum gibi, beş yaşında eline şeker verilen bir çocuk kadar hevesli hissediyorum bu konuda.</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><a href="https://hizliresim.com/7muu1jc"><img src="https://i.hizliresim.com/7muu1jc.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a></p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><strong>Leo Kruger: </strong>Normalde insanoğlu, özgürlükten kaçmaya programlanmıştır. Devamlı bir şeylerin himayesinin altına girmeye, bir şeyler tarafından kontrol edilmeye, bir şeyler gibi olmaya programlanmıştır. Ancak ben doğduğum ilk andan beri bunun peşinden gitmedim. Ben bir kafeste doğmadım ki orada öleyim. Çok canlıyı o kafese tıktım, hayvanat bahçesinde gördüklerinizden. Ya da tımarhanelerde. Bense hiç o parmaklıkların arasında yer almadım. Belki de bu haftalardır yaşadığım uyumsuzluk da bunun eseriydi, çünkü beni ben yapan şeyler devasa bir kafesteydi. Bu kafes o kadar devasa ki benim gibi bir ruhu zapt etti, ancak bu kafes o kadar küçük ki benim göğsümün içerisinde yer alıyordu. Nasıl olduğunun çok da bir önemi kalmadı, artık kafeste olan bir şeyler yok. Her şey bir kuş kadar özgür, bir aslan kadar hırçın, bir tavus kuşu kadar asil.</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center">..</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><strong>Leo Kruger: </strong>No Way Out, bu olumsuz sürecimi bana her zaman hatırlatacak çok önemli bir milat taşı. Beni ben yapan şey olumsuzluklar, ve bunlardan bulduğum güç. Bu yüzden başarısızlıklarımı anlatırken de hiç üzülmüyorum, ya da çekinmiyorum. Bugün durduğum yerde en kötü halimle bile ''Leo Kruger.'' dedirtebiliyorsam, bunu sağlayan şey bu mantalitemin ta kendisi. O gece, bütün bu süreci somutlaştıracağım. İroniktir ki, bunu da yine bir kafese girerek yapacağım. Royal Rumble bile benim için bu kadar önemli bir şans değildi belki, bunu harcamamalıyım. Drew, Gregory, Hardy, Tyler, Sami.. A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, hiçbir önemi yok! Kruger ve Leo hemen onların ardından geliyor çünkü. O kafes benim oyuncak yuvam, bana beni çağrıştıran. Beş yaşındaki o çocuk şekerini bitirdi, ve şimdi kazandığı enerjiyi bir yerde harcamak zorunda. İlk günkü kadar hevesli, son günkü kadar deneyimli. İlk günkü kadar gözleri, son günkü kadar yumrukları parlayan bir avcı. İşte o benim. Ben!</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center">..</p> <p style="text-align: center"></p> <p style="text-align: center"><a href="https://hizliresim.com/2g3uzt6"><img src="https://i.hizliresim.com/2g3uzt6.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="god is an astronaut, post: 368451, member: 91"] [CENTER][B]Tarih: [/B]Yakın geçmiş. [B]Saat:[/B] ??.?? [URL='https://hizliresim.com/tm178yj'][IMG]https://i.hizliresim.com/tm178yj.jpg[/IMG][/URL] [B]Leo Kruger: [/B]Onlarca yara bandı, onlarca merhem ve onlarca sargı.. Ormanın avcısı için utanç kaynağı sayılacak tablolar çizdiğim buraya geldiğimden beri, adaptasyon yaşamam gerektiğinin farkındaydım ama minimumum da bu kadar kötü olmamalıydı. Oldu. Buna da ayrı bir adaptasyon yaşamalıydım. Belki de yıllardır ormanın içerisindeki izolasyonum, bazı yeteneklerimi köreltmişti. Ancak bıçağın kökü hala benim, keskinleştirilebilecek olmasa en başında bu kadar tehditkar olamazdım. Royal Rumble, benim için eşsiz bir fırsattı ancak şartlar istediğimi gerçekleştirmeme izin vermedi. Şu fareli köyün kavalcısına o maçı kaybetmem benim için Royal Rumble hikayesinin belki de sonu olmuştu çoktan. Yine son anda alınmış bir başka mağlubiyet, bu mağlubiyetler artık içime işler oldu. Bu son söylediğim, herkesin üstüne alması gereken bir tehdit. .. [B]Leo Kruger: [/B]Ormandaki izolasyon yıllarımda, dürtülerim saklanmaya ihtiyaç duymuyordu. Zaten varlığımı ispat ettiğim bir yer, ve bu ispat edilmiş varlığa duyulan korkunç bir saygı. Kendimi saklamam için bir gerekçe yoktu. Adapte olacağım bir şey yoktu. Ancak burası aynı değil, otokontrollü değil bu bahsettiğim izolasyon süreci. Ancak bir avcı, oyunu kuranın başkası olduğu bir av gösterisine asla çıkmaz. Ben de otokontrolümü yeniden kazanıyorum, bunu hissediyorum. Şu fani suratlarınıza baktıkça, içimde kaybolmuş bir şeyleri yeniden kazanma evresinde olduğumu hissediyorum. Şu McIntyre galibiyeti de belki bunun bir simgesiydi, uzun süre sonra kendim gibi hissettim. Sanki öncesinde çarıklı bir sistemin sıradan parçasıydım da şimdi kendime ait bir şeyler edinmişim gibi. Sanki dürtülerimi yeniden keşfediyormuşum gibi, beş yaşında eline şeker verilen bir çocuk kadar hevesli hissediyorum bu konuda. [URL='https://hizliresim.com/7muu1jc'][IMG]https://i.hizliresim.com/7muu1jc.jpg[/IMG][/URL] [B]Leo Kruger: [/B]Normalde insanoğlu, özgürlükten kaçmaya programlanmıştır. Devamlı bir şeylerin himayesinin altına girmeye, bir şeyler tarafından kontrol edilmeye, bir şeyler gibi olmaya programlanmıştır. Ancak ben doğduğum ilk andan beri bunun peşinden gitmedim. Ben bir kafeste doğmadım ki orada öleyim. Çok canlıyı o kafese tıktım, hayvanat bahçesinde gördüklerinizden. Ya da tımarhanelerde. Bense hiç o parmaklıkların arasında yer almadım. Belki de bu haftalardır yaşadığım uyumsuzluk da bunun eseriydi, çünkü beni ben yapan şeyler devasa bir kafesteydi. Bu kafes o kadar devasa ki benim gibi bir ruhu zapt etti, ancak bu kafes o kadar küçük ki benim göğsümün içerisinde yer alıyordu. Nasıl olduğunun çok da bir önemi kalmadı, artık kafeste olan bir şeyler yok. Her şey bir kuş kadar özgür, bir aslan kadar hırçın, bir tavus kuşu kadar asil. .. [B]Leo Kruger: [/B]No Way Out, bu olumsuz sürecimi bana her zaman hatırlatacak çok önemli bir milat taşı. Beni ben yapan şey olumsuzluklar, ve bunlardan bulduğum güç. Bu yüzden başarısızlıklarımı anlatırken de hiç üzülmüyorum, ya da çekinmiyorum. Bugün durduğum yerde en kötü halimle bile ''Leo Kruger.'' dedirtebiliyorsam, bunu sağlayan şey bu mantalitemin ta kendisi. O gece, bütün bu süreci somutlaştıracağım. İroniktir ki, bunu da yine bir kafese girerek yapacağım. Royal Rumble bile benim için bu kadar önemli bir şans değildi belki, bunu harcamamalıyım. Drew, Gregory, Hardy, Tyler, Sami.. A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, hiçbir önemi yok! Kruger ve Leo hemen onların ardından geliyor çünkü. O kafes benim oyuncak yuvam, bana beni çağrıştıran. Beş yaşındaki o çocuk şekerini bitirdi, ve şimdi kazandığı enerjiyi bir yerde harcamak zorunda. İlk günkü kadar hevesli, son günkü kadar deneyimli. İlk günkü kadar gözleri, son günkü kadar yumrukları parlayan bir avcı. İşte o benim. Ben! .. [url=https://hizliresim.com/2g3uzt6][img]https://i.hizliresim.com/2g3uzt6.jpg[/img][/url][/CENTER] [/QUOTE]
Yükleniyor…
Alıntı ekle…
İnsan doğrulaması
Cevap yaz
Ana sayfa
Forumlar
RPG
Prestige Grand Wrestling: PGW
PGW Promoları & Konuşma Gösterileri
Kafeste
Menü
Giriş yap
Kayıt ol
Uygulamayı yükle
Yükle
Forumlar
Neler yeni
Giriş yap
Kayıt ol
Ara
Anasayfa
Üst
Alt
Tema Rengi
Sıfırla