RPG Muhakeme

Punk PAYBACK106 bittikten sonra arenaya tekrar girdiğini görüyoruz. Ortalıkta seyirci var ama kapasitenin 2/5'i falan diyebiliriz. Punk zaten bunu umursamıyor, onun için 1 seyirci de 100.000 seyirci de aynı. Punk ringe giriyor. Sadece çömeliyor ve bağdaş kurarak oturuyor Punk. İç çekerek gözlerini kısıyor. Titantron'a boş bakış atıyor. Çenesinin kenarlarını kırıştıran içten bir gülümseme atıyor ama bu hemen yok oluyor. Şimdi yüzünde memnuiyetsiz bir buruşmayla kalkarmış gibi kalçasını kaldırıp yerine oturuyor tekrar:

Punk: DURACAK MISINIZ HA APTALLAR?

diyor. Seyirciler yerinden kıpırdamıyor çünkü Punk'ın diyecekleri onlarda merak oluşturmuş gibi. Bu filmden sonraki after credit sahnesi tadında resmen.

Punk: O GİDEN AHMAKLARI DA GETİRİN!

Seyirciler bu sefer şaşkınlıkla bakıyorlar, Punk onlara emir verdi ama onlar bunu uygulayamaz bunun mümkünatı yok. Punk burnundan solumasını resmen intro gibi kullanarak konuşmasından önce mikrofonuna yansıtıyor:

Punk: Tamam... tamam... bunun imkansız olduğunu zaten biliyorum. Telefonlarınıza sarılıp onları geri getiremezsiniz, hatta bir çoğunuz birbirinizi tanımıyorsunuz. Böyle bir şey yapmak zavallılığın EN BÜYÜK(yüksek sesle, özellikle vurguluyor) kanıtı olurdu.

Ben...48 yaşındayım. 48 senedir Chicago'da yaşam mücadelesi veriyorum. Her gün, her saniye bir mücadele. Bir sonraki saniyeyi görebilmek için. yüce İsa bu yolda hepimize yardım ediyor. Ben bu ringe çıkmak için antrenman yapıyorum; GÜNLERCE, HER GÜN KAÇ SAATİMİN HAVAYLA BOKS YAPARAK YA DA KUM TORBASININ ÜSTÜME SALLANMASINI İZLEYEREK GEÇTİĞİNİ TAHMİN BİLE EDEMEZSİNİZ. Ya siz? O koltuklara oturmak için kaç saat ayakta ya da ofiste çalışıyorsunuz, ter döküyorsunuz ha? Diyeceğim o ki hayat bize verilmiş en büyük nimettir. Beynini kullanırsan, tembel bir PİÇ olmazsan ve ellerini yüce İsa için uzatırsan hayat bize yapraklarını, güllerini açar.. gövdesini uzatır ve bizi kucaklar. Peki ya o sümsük, piç kurusu ne yaptı? Bu dünyadan umudunu kesmiş sokakta yatan bir homeless guy 'ın yapacağı tarzda haddini aşan şeyler yaptı, yapıyor, yapacak.(normalden daha kalın ve ağzını açarak)

Gücümüzün yetmediği hiç bir şey bize lutfedilmemiştir baylar, bayanlar; biz buraya psikolojik hazırlanıyoruz, teknik hazırlanıyoruz, şovsal hazırlanıyoruz.(hızlı konuşuyor burayı nefesi zorlanıyor hissi veriyor) Benim yaşım roster'ın büyük bir bölümünden yüksek. O yüzden herkes ben tekrar buraya gelirken "artık çok yaşlandı, eskisi gibi olamaz" diyordu. Ben bunun farkındayım. Mr.Rock'ın telefonunu cevapladığım zaman bunun zor bir meydan okuma olacağını bilerek açtım. Ve 50 yaşında bir adam nasıl iyi bir intiba bırakabilecekse öyle yapıyorum. Her şeyi bir kenara bırakarak sadece ve sadece rakibimi nasıl alt edebilirim diye düşünüyorum bunu yaptığınız zaman çünkü; seyircinin istediği şeyi zaten yapmış oluyorsunuz.

Çünkü işin sırrı şu... Rakibini düşünürsün. Zaaflarını düşünürsün. Onu nasıl yere sereceğini düşünürsün. Geri kalan her şey kendiliğinden gelir. Alkışlar gelir. Saygı gelir. Ve en sonunda... elin havaya kaldırılır.

Kimse senden umutlu değilken ayağa kalkarsın. İşte karakter böyle oluşur. Sonra birileri çıkıyor... Kendini gizemli sanıyor. Üç beş kelimeyi tekrar ediyor.

Işıkları söndürün...
(Herkes tavana ya da titantron'a bakıyor bu sırada ama Punk sadece es veriyor 2-3 saniye)

Bir kahkaha atın...

Bir el hareketi yapın...

Ve insanların bunun derinlik olduğunu sanmasını bekleyin. Hayır, bu derinlik değil. Bu... içi boş bir maskeyi yıllarca cilalamaktan başka hiçbir şey değil. İnsanlar korkuyla saygıyı birbirine karıştırıyor.

Ben korkuya inanmam. Ben gerçeğe inanırım.

Gerçek yumruk atar, gerçek can yakar. Gerçek, ringin ortasında nefes nefese kaldığında ortaya çıkar. Karanlık bir salonda ampulleri kapatınca değil. Bir kelimeyi bin kere bağırınca da değil.

Silmekten bahsediyorsun

Delete...

Delete...

Delete...
(Sesini incelterek ve yavaşca)

Kardeşim, insan geçmişini silemez, başarısızlığını silemez, yorgunluğunu silemez, korkusunu silemez. Ve en önemlisi:

Gerçekten kim olduğunu silemez.

Ne kadar bağırırsan bağır, ne kadar rol yaparsan yap, ne kadar dünyanın en tuhaf adamı gibi davranırsan davran.

Çan çaldığında o maskeyle baş başa kalırsın.

Ben maskelerle dövüşmeyi bırakalı çok oldu, ben adamlarla dövüşüyorum. bu yüzden herkes yaşımı konuşuyor.

"Elliye dayanmış."

"Eskisi gibi değil."

"Artık yavaş."

Doğru, eskisi gibi değilim. Çünkü artık daha az hata yapıyorum:

Daha az konuşuyorum.

Daha sert vuruyorum.

Ve en önemlisi.. kimin gerçekten savaşçı, kimin sadece gösteri yaptığını tek bakışta anlayabiliyorum. Sana baktığımda gördüğüm şey de bu.

Bir savaşçı değil.

Bir illüzyon.

İnsanların alkışını, insanların şaşkınlığını ve insanların nostaljisini yiyerek bugüne kadar gelmiş bir illüzyon. Ama nostalji yumruk atmaz, nostalji adam bayıltmaz, nostalji maç kazandırmaz.

Benim kazandığım şeyleri bana hiçbir efekt vermedi, hiçbir kamera açısı vermedi, hiçbir kostüm vermedi.

Ter verdi, kan verdi, saatler verdi, yıllar verdi.

Ve şimdi herkes benden mucize bekliyor. Hayır, hayır

Mucize diye bir şey yoktur sadece hazırlık vardır.

Hazırlanan adam vardır ve hazırlanmayan adam vardır.

Ve çan çaldığında ikisinin arasındaki farkı bütün dünya izler.

O yüzden sana tek bir tavsiyem var:

Kendini anlatmayı bırak, kendini ispat etmeye çalış. Çünkü ben seni dinlemeye gelmedim. Seni çözmeye de gelmedim. Seni değiştirmeye HİÇ gelmedim.

Ben buraya tek bir şey için geldim. Sana bütün o hikâyelerin...Bütün o tuhaflıkların...Bütün o maskelerin...Bütün o gösterilerin... Çan çaldığı anda hiçbir anlam ifade etmediğini göstermek için geldim. Çünkü sonunda kazananı belirleyen şey ne karanlıktır...Ne sloganlardır...Ne de insanların internette yazdığı masallar. Kazananı belirleyen şey: ayağa kalkmaya devam eden adamdır.

(Kendinden emin şekilde)
Ve ben... Hâlâ ayağa kalkıyorum.


@KAT​