RPG İmza

"Sen gökyüzünü seyredebilmek için dürbününün camını siliyorsun ama unuttuğun bir şey var; gökyüzüne bakmak seni yıldız yapmaz, sadece sana ne kadar uzakta olduğunu hatırlatır."



"Her taş bloğunun içinde bir heykel vardır ve heykeltıraşın görevi onu keşfetmektir." Ben ise gözlerine baktığımda bir "enigma" göremiyorum. Daha çok o taş bloğunun içinde hapsolmuş, çürümeye başlamış o tozlu figürü görüyorum. Brother Nero... Benim görevim seni "kurtarmak" değil, üzerindeki o gereksiz parçaları parçalamak. Yüzündeki kesikler ve yaralar mı? Onlar benim keskimin izleri. Belki de acı çekiyorsun, ama buna değecek; çünkü form alıyorsun.

Ne trajedi ama...belki de seni gerdiğim o çarmıhtan kurtulacağını düşünüyorsun ama aslında kendi bağımlılıklarının ve sana prangayla bağlanmış soyadının yarattığı görünmez parmaklıkların ardına geri gidiyorsun...her adımında, biraz daha geriye, başladığın yere. Sana "sen hardy kardeşlerden sadece birisin" dediğimde bu bir hakaret değildi. Seni incitmek için söylememiştim. Bu bir teşhisti. Sen bu ismin altında gömülüyorsun. Bu ismin içine hapsolmuşsun. Ben ise sana o hapishaneyi yıkman ve küle çevirmek için gereken ateşi veriyorum. Bu ateş benim elimde, ve bunu sana verene kadar...seni biraz... "inciteceğim"



"Deneyim, her şeyin öğretmenidir." sana bu ateşi deneyimleyebileceğin kadar izin vereceğim, işte sana bu kadar cömertim.

"Herkes ne gibi göründüğünü bilir, ama çok azı ne olduğunu hisseder." Sen benim banka hesabımdaki sıfırları, kameralara doğrulttuğum unvanlarımı görüyorsun, ama benim asıl servetimi, yani senin ruhunun üstündeki kontrolümü hissedemiyorsun. Cebinden çıkarttığın zippon ile "havalı" bir sigara yaktın ve bu esnada yeni bir hikayenin temellerini attığını sandın ama bekle, sana hatırlatıyorum. Ben, sana acı satıyorum Jeff, çünkü senin sahip olduğun tek gerçek bu. Senin hayallerin o çatlak tuğlalardan ibaretse, ben de o tuğlaları üst üste koyup seni o tuğlalarla yerin yedi kat altına gömecek kişiyim.

Roux'a babasının nasıl bir kahraman olduğunu anlatıyorum. Bazı insanlar dünyayı olduğu gibi görür ve neden diye sorar; ben ise dünyayı hiç olmadığı gibi hayal ederim ve "neden olmasın?" diye sorarım. Rüyalarımda senin yıkımını hayal ettim Jeff, ve diyorum ki...neden olmasın?

Suratına bakıyorum. Orada gördüğüm tek şey, kendi yarattığım bir eserin son rötuşları. Zamanı geldiğinde, o çarmıhın aslında benim tahtım olduğunu anlayacaksın. Taht, Zalim Maegor'u da kabul etmemişti, seni de etmeyecek.



Kişisel bir meseleden fazlası mı? Hayır...bu, mimarın imzasını bıraktığı an olacak.​