RPG Enigma

HAHAHA Kardeş Nero, seni bu günlerde gözü kararmış görmek şaşırtıcı ve nadir. Bu günlerde algıların seni dürtecek kadar CANLI ve heyecan verici. Bu DENEYİM(!) eşsiz ve merak uyandırıcı.

Sesin bulanıklaştığını ama yine de seçilebildiğinden emin olacak şekilde duymaya devam ederiz

Bu sokağın başında düştüğün kaçıncı ÇARESİZ bekleyiş? Küçük kardeşim Nero…
çizdiğin yol TAHMİN EDİLEMEZ!

Imponderable One? Hayıııııııırrrr!!! asla bu kelimeyi sana kullanmazdım. Ne olduğunu hatırlayacak kadar bakışlarını dik tutabiliyorsun. Boyalardan ötedesin, ENIGMA!

Charismatic Enigma

Görüntünün cızırtı yaptığını fark ediyoruz.

Jeff Hardy bir garaj içerisinde iki yıldır yüzüne sürmeye tenezzül etmediği boyalarla bakışırken görünüyor.

İçinde kaybolanları yeniden uyandırmak ucuz bir yöntem, artık bu işi bildiğimiz gibi ilerletmeye devam etmeliyiz.

Anlatıcı Jeffrey'nin kafasını karıştırmak istemiyordu, Sesinin dışarıda gürültünün arkasında kaybolmasına izin verip ekranların desibel hassasiyetini hikayenin ana karakterine bıraktı. Bir süredir değildir belki de?



"Uyurken ellerimin yanma hissinden kurtulmak için dakikalarca soğuk su tuttuğum yılları hatırlıyorum. Kendime her seferinde, bir dahaki hareketimde dikkat edeceğim konusunda ikna ettiğim gün sonları geçirdim. Epey eğlenceliydi aslında. Sonrasında ise eve birkaç kırıkla gelip ailemin bana bir şeyleri yasakladığını duymak zorunda kalırdım. Çok da beladan uzak geçen bir çocukluğum olmadı. Çocukluğumdan beri insanları hayal kırıklığına uğrattığım bir döngünün içindeyim ve ne kadar kürek çekersem çekeyim, yine de kendimi aynı akıntıda ve midem bulanmış bir şekilde buluyorum. Matt ise hiçbir zaman bunu bir avantaj olarak görmedi; tüm baskıyı üzerimden almak için ertesi gün iki kolu kırık hâlde eve bile dönerdi."

"Annemizi kaybettiğimiz zaman, tırmanmaya çalıştığım tüm basamakların gözümde daha da büyüdüğünü hatırlıyorum. Sorumluluklarımı kenara bırakıp kaybolmayı beklemek gerçekten tedavi edici hissettiriyordu. Ne kadar inatçı olduğunuzu hatırlatacak bir kardeşiniz olduğu zaman kan kokusunu unutmuyorsunuz. Ellerimi açtım ve bacaklarımın koparcasına ağrımasına izin verdim. Bu fiziksel acıların ve zihinsel yorgunlukların hiçbirinden bir beklentim yok. Sadece istediğim, her dönem bu sektörün bana ihtiyacı olduğunu hatırlatmak. Neden mi? Başarıya aç, profesyonel bir sporcu olduğumu anlatarak harika bir yalan söyleyebilirdim."

"Görevimi yapmak zorundayım. Senin için hiçbir kavgayı yarıda bırakmadım, kardeşim. Bu bizim içindi."

"Süründen uzaktasın, mimar. Sırtınızı kolladığınız günlerden geriye sadece sanrıların ve takıntıların kaldı. Bulunduğun karenin güvenli olduğuna inanarak önünü yeterince koruyabildiğini düşünmen, yeterince özgüvenli duruyordu ama günün sonunda gerçek bir kaybolmuş gibi paniğin vücuduna emretmesine izin verdin. Kaç şov boyunca neler hesapladığını bilmiyorum. Ve evet, belki de sırtına bir sandalyeyle vurmalıydım, huh? Ama yine de istersen biraz camın tadını anlatabilirsin. Takıntılarının seni istediğin eserin temellerine ulaştırdığını düşünmene engel olmak zorundayım. Oluşturduğum mirasta, ilk günden beri bulunduğum bu şirketin ihtişamlı şovlarından birinde sana düştüğün çatıdan tekrar yükselmen için fırsat tanıyorum. Ama takıntılarına tutunarak kanatlanmaya çalışacak kadar aptal olup olmadığını da görmek istiyorum. Bu konuda benimle yarışabilecek kadar iyi olabileceğini düşündüğün anda; Van Gogh gibi kulağımı kesip önüne atabilecek kadar öfkeye sarılmış bir şekilde karşında silüetim belirebilir."

"Sen yokken renklerle işimi bitirdim ve şimdi de gömdüğüm grilerin yanında, senin tüm tonlarını kaybettiğini izlemek istiyorum."

"Sakin ol, Mimar. Beni nerede aradığına ve ne için aradığına dikkat et. Süren bitti ve kasti aldığın sonuçları kenara bırakıp gerçekten erkek olma fırsatını değerlendirmek zorundasın. Yüzümü yakmandan veya kalktığın zaman tüm öfkenle parmaklarını boğazıma geçirmenden endişe bile etmiyorum. Yıllar boyunca o ateşin içinde durdum ve insanların kömür atmasına seyirci kalmaktan başka elimden hiçbir şey gelmedi. Ve şimdi de o cehennemden, sadece sahip oldukları için rüzgârı burnuna vermiş bir irade kaldı."

"Sana uyarımı yapmakla kenara çekilip ödeşmeni bekleyeceğimi mi düşünmüştün? Seni sabote edip kendimle aynı maçın içinde mi tutacaktım? Seni kaç kere öldürürsek öldürelim, o kapıdan kaç kere geleceğini bilmiyorum. Hayır, bu kolay olurdu mimar. Sana bir şeyleri yeniden yapmana izin veriyorum. Yaşadığın çöküşü en yakından izleyip, sıfırdan başlayıp pes ettiğini görmek istiyorum. Benim kadar inatçı olmadığından emin olup sürünün yanında alkol bağımlılığı için mücadele ettiğini görmek istiyorum. Çocukluktan beri emek verdiğin güreşe sırt çevirip buralara ait olmadığını hatırlayıp, padlerini sinirle nereye gittiğini umursamadan kenarlara fırlattığını ve kendine bunu yakıştıramadığın o yüz ifadesini görmek istiyorum."

"Çatıdan düşüp ölmediğin için şanslı hissettiğin iki yıl boyunca neler düşünüp planladın bilmiyorum ama üzgün olduğumu söylemek isterim, Mimar. Burası benim evim."

Görüntü kapanır

AAAAAAAAAAAAA

HA-HA-HA-HA

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

OUT: With @KAT ​