- Katılım
- 2 Tem 2023
- Konular
- 78
- Mesajlar
- 19,083
- Beğeni sayısı
- 6,402
- PG Nakit
- 2,415
- Favori Güreşçi
- John Cena
Ekran açıldığında Val Venis'i görüyoruz. Yakın çekim, neredeyse boş bir odanın ortasındaki kanepede düşünceli.
Val Venis: Daha fazla görmezden gelemem. Haftalardır... Aylardır... Hatta yıllardır anlamsız bir takıntıyla yakamdan düşmeyen biri var. Onun kim olduğunu hepiniz biliyorsunuz.
Val Venis: Düşündüm, taşındım, Kanada'daki çiftlik evimde inzivaya çekildim ama çıkamadım işin içinden. Sanırım bu topraklar, dipsiz kuyulardan çıkmak için doğru adres değil... Acı, Sami. Sana baktığımda gördüğüm tek şey acısında kıvranan bir beden. Senden nefret ediyorum ama, nefret ettiğimden çok, acıyorum sana. Yaşadığın, o kendinde dahi izah edemediğin şey her neyse, inan bana ben de onun bir benzerini çektim. Ama hiçbir zaman bununla anılmak istemedim. İnsanların, hayatı perdelemek için çocuklarından sakındığı o kayıp, depresif adam... O adam ben olmak istemedim. Kimileri acının edebiyatını yapar. Kimileri ondan dersini alır ve devam eder. Sen... acıda takılıp kalmış bir kaybedensin.
Val Venis: Bazen kendime soruyorum: "Val, 2 sene önce Kıtalararası Şampiyonluğu'nu niye kaybettin? Val, geçen sene Televizyon Şampiyonluğu'nu neden öylece bırakıp gittin? Tüm bunları niye yaşadın?" Bir cevap yok Sami. Sen kendine cevap veremezken, ben kendime nasıl izah edeyim? Bir delinin anlık hezeyanları işte, diyip geçmek... Bunu istemiyordum ama yapmalıydım. Anlıyor musun? Çünkü ben, senin aksine acıda debelenen biri değilim. Bir mağdur? Hiçbir zaman oynamadım. 'Olan oldu, devam Val. Unvanların söküldü, anların elinden alındı gitti ama devam.' Seni görmezden geldim. Aylarca, yıllarca... Çünkü rakibim olmayı değil; küçük, can sıkıcı bir mide bulantısı olmak istiyordun. Benimle karşı karşıyayken değil, dikkatim dağınıkken paylaşmak istiyordun ringi. Ve ben saygı duydum, evet... Hakkımı yemene, beni aşağılara çekmene, enerjimi ve zamanımı çalmana rağmen; seni önemsemedim ve bu sana geçebileceğim en büyük kıyaktı... Bugün ise karşıma çıkmış, senden korkuyormuşum gibi davranıyorsun. Hayır, Sami... Ben senin saçmalıklarından uzak duruyordum. Sadece bu. Sen bir kuyudasın. Evet, hala! Ospreay'i de oraya çekmeye çalıştın. Ermiş gibi konuştuğun o günler, herkes seni nasıl da normal sanıyordu, öyle değil mi? Sen hala o kuyudaydın ve dipte tek başına, sıkılmamak için kendine yeni ortaklar arıyordun.
Val Venis: Seni anlamıyorum, anlamak da istemiyorum. Bir açıklama da borçlu değilsin. Anlatacak olsaydın, 2 yılda anlatırdın. Ben sadece... bundan bıktım anlıyor musun? Uzun zamandır sürüncemede olan bu şey, bir kızla aylarca flörtleşmek gibi. Ama hiçbir adım atmadan... Bir araba ilanını yıllarca favorilerde tutmak gibi...
Val Venis: Money in the Bank fırsatımı aldın elimden! Benim için önemliydi. Onu kazanacaktım. Merdivenin tepesindeydim, çantaya dokundum ama... Ah, senin o lanet olası takıntıların... Çanta hiç umrunda değildi orospu çocuğu! Benim için oradaydın. Sırf Val Venis'e bir şeylere mal olmak için. Günün sonunda ne ben götürdüm çantayı, ne de sen götüne soktun. İyi bok yedin!
Venis öfkeyle yükseldiğini fark edince gülümsüyor. Bir an kafasını camdan dışarı çeviriyor, Kanada'nın buz mavisi manzarası... Şöminenin çıtırtısı sessizliği devralıyor. Val ekrana eğilip iyice yaklaşıyor.
Val Venis: Artık bir karar ver. Sıkı bir dövüş mü? Pekala. Bir maç? Tamam? Söz düellosu mu? Söyleyecek çok şeyim olduğunu sanmıyorum, ama seni susturacaksa, d'accord. Bu iş bitsin, anlıyor musun? Aramızda var olduğunu sandığın o anlaşmazlık her neyse... çözelim. Lanet olsun ki, çözelim! Ve yolumuza bakalım artık... Çünkü benim daha "ciddi" işlerim var. Royal Rumble gibi... WrestleMania ana gösterisine çıkmak gibi... Orada tekrar şampiyon olmak gibi... Şımarıklıklarına harcayacak tek bir saniyem daha kalmadı.
Val Venis ekrana kurulmuş gözlerle bakarken ekran yavaşça Kanada'nın korkutucu tundrasına kayar.
Val Venis: Daha fazla görmezden gelemem. Haftalardır... Aylardır... Hatta yıllardır anlamsız bir takıntıyla yakamdan düşmeyen biri var. Onun kim olduğunu hepiniz biliyorsunuz.
Val Venis: Düşündüm, taşındım, Kanada'daki çiftlik evimde inzivaya çekildim ama çıkamadım işin içinden. Sanırım bu topraklar, dipsiz kuyulardan çıkmak için doğru adres değil... Acı, Sami. Sana baktığımda gördüğüm tek şey acısında kıvranan bir beden. Senden nefret ediyorum ama, nefret ettiğimden çok, acıyorum sana. Yaşadığın, o kendinde dahi izah edemediğin şey her neyse, inan bana ben de onun bir benzerini çektim. Ama hiçbir zaman bununla anılmak istemedim. İnsanların, hayatı perdelemek için çocuklarından sakındığı o kayıp, depresif adam... O adam ben olmak istemedim. Kimileri acının edebiyatını yapar. Kimileri ondan dersini alır ve devam eder. Sen... acıda takılıp kalmış bir kaybedensin.
Val Venis: Bazen kendime soruyorum: "Val, 2 sene önce Kıtalararası Şampiyonluğu'nu niye kaybettin? Val, geçen sene Televizyon Şampiyonluğu'nu neden öylece bırakıp gittin? Tüm bunları niye yaşadın?" Bir cevap yok Sami. Sen kendine cevap veremezken, ben kendime nasıl izah edeyim? Bir delinin anlık hezeyanları işte, diyip geçmek... Bunu istemiyordum ama yapmalıydım. Anlıyor musun? Çünkü ben, senin aksine acıda debelenen biri değilim. Bir mağdur? Hiçbir zaman oynamadım. 'Olan oldu, devam Val. Unvanların söküldü, anların elinden alındı gitti ama devam.' Seni görmezden geldim. Aylarca, yıllarca... Çünkü rakibim olmayı değil; küçük, can sıkıcı bir mide bulantısı olmak istiyordun. Benimle karşı karşıyayken değil, dikkatim dağınıkken paylaşmak istiyordun ringi. Ve ben saygı duydum, evet... Hakkımı yemene, beni aşağılara çekmene, enerjimi ve zamanımı çalmana rağmen; seni önemsemedim ve bu sana geçebileceğim en büyük kıyaktı... Bugün ise karşıma çıkmış, senden korkuyormuşum gibi davranıyorsun. Hayır, Sami... Ben senin saçmalıklarından uzak duruyordum. Sadece bu. Sen bir kuyudasın. Evet, hala! Ospreay'i de oraya çekmeye çalıştın. Ermiş gibi konuştuğun o günler, herkes seni nasıl da normal sanıyordu, öyle değil mi? Sen hala o kuyudaydın ve dipte tek başına, sıkılmamak için kendine yeni ortaklar arıyordun.
Val Venis: Seni anlamıyorum, anlamak da istemiyorum. Bir açıklama da borçlu değilsin. Anlatacak olsaydın, 2 yılda anlatırdın. Ben sadece... bundan bıktım anlıyor musun? Uzun zamandır sürüncemede olan bu şey, bir kızla aylarca flörtleşmek gibi. Ama hiçbir adım atmadan... Bir araba ilanını yıllarca favorilerde tutmak gibi...
Val Venis: Money in the Bank fırsatımı aldın elimden! Benim için önemliydi. Onu kazanacaktım. Merdivenin tepesindeydim, çantaya dokundum ama... Ah, senin o lanet olası takıntıların... Çanta hiç umrunda değildi orospu çocuğu! Benim için oradaydın. Sırf Val Venis'e bir şeylere mal olmak için. Günün sonunda ne ben götürdüm çantayı, ne de sen götüne soktun. İyi bok yedin!
Venis öfkeyle yükseldiğini fark edince gülümsüyor. Bir an kafasını camdan dışarı çeviriyor, Kanada'nın buz mavisi manzarası... Şöminenin çıtırtısı sessizliği devralıyor. Val ekrana eğilip iyice yaklaşıyor.
Val Venis: Artık bir karar ver. Sıkı bir dövüş mü? Pekala. Bir maç? Tamam? Söz düellosu mu? Söyleyecek çok şeyim olduğunu sanmıyorum, ama seni susturacaksa, d'accord. Bu iş bitsin, anlıyor musun? Aramızda var olduğunu sandığın o anlaşmazlık her neyse... çözelim. Lanet olsun ki, çözelim! Ve yolumuza bakalım artık... Çünkü benim daha "ciddi" işlerim var. Royal Rumble gibi... WrestleMania ana gösterisine çıkmak gibi... Orada tekrar şampiyon olmak gibi... Şımarıklıklarına harcayacak tek bir saniyem daha kalmadı.
Val Venis ekrana kurulmuş gözlerle bakarken ekran yavaşça Kanada'nın korkutucu tundrasına kayar.
- Oynadığınız Karakterin Adı
- Val Venis
Son düzenleme:
