RPG Locked

Korkularımı bırakamıyorum. Ne kadar artık gözlerim bulanıklaşmasa da bu boktan düzenin içerisinde kendime sıcak bir alan arıyorum. Ötekileşmişlerden miyim? Yoksa sadece basit bir kayboluş muyum? Neler başardığımı konuşmak beni bir yere mi getiriyor? Sosyal medyada bu sektörün zorluklarını bilmeden rahatlıkla eleştirilerini yaylı koltukta yapanlar hiç bu pencerenin kenarlarına dikkat etmiş midir? Hiç duvardaki bu yazıyı dikkatlice incelemiş midir? Bunun gibiler ve kardeşimin deli olduğunu utanmadan yüzüme söyleyip ağzının payını alanları kaç kez önünüze sermem gerekiyor. İçimdeki burukluğu tarif etmek istedikçe kendimi bu işe başladığım bahçede buluyorum. Etrafımdaki çitleri bakarak bu kadar çimin tadını alacağımı hiç tahmin etmezdim. Hayatımın bir kaç yıl içerisinde ne kadar değişeceğini bilseydim o günlerin tadını daha çok çıkarırdım. Şimdi ise omzumda zoraki bir sorumluluk ile suratları bulanık bir topluluğu karşıma almış durumdayım. Her birinin silinmesi için can atan ve yanlışlarımı örten bir kardeş ile güneş açana kadar küreği elimde tutup kazmaya devam edebilirim. Ucuz şarap ve tadı bayatlamış peynirlerden sonra artık soframda etiketine bakmaya üşendiğim içecekler ve yiyecekler var. Ne kadar zamandır temizim onu bile hatırlamıyorum ama insanlara olan öfkem ne küskünlüğümden ne de kullandığım haplardan kaynaklı olmadığının farkına varmak gerçekten sert bir çarpışmaydı.

Hayallerime yakın olduğum yılların geri gelmesi için yeni hayaller oluşturacak kadar genç değilim ama içimdeki ışığın parlamasına izin verecek kadar hırslıyım. Kimin ne düşündüğünü umursamadan bu yolda ilerlemek hiç olmadığım kadar yüksek hissettiriyor, belki de bu kalabalıklığı susturmak istiyorum. Bugünlerde benim gibi olmak isteyen bir adamın toprak lekeli mektuplarından başka bir şey almıyorum. Bu noktada benim gibi olma hayali olan insanların olması için değil, kendileri gibi olmaları için bir savaş verdim. En sonunda ise kötü karakter olmayı başarabildim. Hiçbiriniz sikimde değilsiniz, bu sektörü öldüren ve herkesin bana rakip olma isteğini oluşturan da sizlersiniz. Will Ospreay gibi güreş için yanıp tutuşan bir adamı bile bezdirip günün sonunda onu yayın açan ve her siki bilen birisiymiş gibi konuşmasına izin verdiniz. Hangisi daha kötü bilmiyorum ama o orospu çocuğunu gömdüğüm için şu günlerde alkol almadan rahatlıkla uyuyabiliyorum.

Unvanımı belki de savunacağım bir çok mücadele olacak, ne kadar sürer bilmiyorum ama siktiğimin Christopher Daniels'ı hep aynı şeyi anlatarak aylar geçirmişti. Onu durdurmak için adil bir şekilde karşısına çıkmaya çalışmışlardı elbette. Bu şirketin ilk şampiyonlarından birisiyim ve evet hikayenin devamını biliyorsunuz. Tek başıma değilim. Artık karar almak zorundayım. Hayatım boyunca yanlış izlediğm yol haritalarını unutmam için harika bir fırsat.

Mutlak olan hedefimiz için kollarımı arkaya koydum ve abimin önderliğinde o ışığı parlak tutmaya devam edeceğim. Tıpkı o bahçede olduğu gibi. Teşekkürler ihtiyar, harika mirasın için.


Kamera görüntüleri değişir. Önceki kamera kaydından aşina olduğumuz ince vucütlu adamı bir şeyler karalarken görüyoruz. Başka bir kamera açısı ama bu sefer farklı bir ses duyuyoruz.

Bir şeyler karalarken görüyoruz.



"Hayat için neler yaptığımı hatırlamıyorum. Yaşadım ve gördüm. Her insan gibi mutlu bir hayat için çabaladım ve bana heyecanla bakan bir kaç çift göz için takım elbisemi giymeye devam ettim. Sıkıcı bir başlangıç öyle değil mi adamım? Sokaklarda olsaydım daha mı farklı olurdu? Bir polisin elime silah verip nefsi müdafaa örneği olarak doğaya dağılmam mı gerekiyordu? Ne yapmam gerekiyordu söylesenize? Bir şeylerin peşinden koşmamızı söyleyip dururlar ama sonrasında seni yaptıkların için yargılarlar ve tedavi olman için randevular alırlar. Sikeyim adamım, bu zorlu şartlarda o bok çukurunun içinden kendimi çıkarmak ne kadar zordu biliyor musun? kaç kere yüzümde morluklarla aileme bunun düşme izi olduğunu açıkladım biliyor musun? Ailenin senden ümit kesmesi nasıl bir his asla bilemeyeceksin, beyaz çocukların beslenme parasını bir kaç gram için almak bizi üzmüyormuş gibi yaşamak veya üniversite hayali olan arkadaşlarımızın kendinden daha büyük çocukların icabına baktığı zamanki gururlanması sence göz kapaklarıma yeterince ağrı vermiyor muydu? Sokağımda sürekli acı çeken dostlarımı sabahın köründe ailesinin yakarışları ile götürüşlerini görmek veya okuldaki hatunlar için smash or pass oynadığımız dostlarımızın ertesi gün okula gelmediğni görmemiz veya ailesi ile konuşmak zorunda olduğumuz zamanlar. Bizden bir gelecek görmüyorlardı, ellerimi birleştirdim ve her gece öksürerek uyuyan kardeşim için gökyüzüne ve yıldızlara anlam dolu son kez baktım. Kaç kez o silahı kafama tuttum bilmiyorum. Ama sikerler adamım, sen başkaydın. Kardeşim senin gibi olmak istiyordu, kaç tane uzun kolu t-shirtümü senin kol bantların gibi gözükmesi için parçaladım bilmiyorum. Kendi emeğimle kazandığım ilk parayla aldığım o poster kardeşim için değildi. Dostum sen gerçek bir mücadeleciydin, artık ben bile sana hayrandım. Ellerim görünemeyecek kadar kirlendiğinde seni görmek için iki bilet parasının buna değeceğine inandım."

"Beni bir yola sürükledin ve şimdi de bir bokun içindeyim. Dostum, bir yerden sonra kendime itiraf ettim. Ben sen olmak istiyordum, korkmadan o merdivenin tepesinden atlamak ve tüm ağrı ve acılara rağmen tekrar o merdivene çıkacak kadar ateşi yakalamak istiyordum."

Mektubunu bitirir ve kirli elleri ile zarfa yerleştirdikten sonra siren seslerini duyarız. Kamera kapanır.​