RPG Kayıp

Her sabah seni rahatsız eden alarmın yokluğunda bile kendini kaybedebilirsin. Bunca zaman kurtulmaya çalıştıklarımız aslında bizi tempoda tutan bir kaç engeldir. Onlara sıkıca sarılmamız mı gerekiyor? Bilemeyiz. Belki de bazen yeni engeller oluşturmak için yaratıcılığımızı konuşturmamız gerek. Bu iç sesi özledim evet, bunca zaman üstüne çok geldin eski dostum. Ama konuşma işini kendine yükledikçe artık anlatacaklarının kısıtlandığını görmek beni üzüyordu. İzninle geri döndüm ve hikayeyi benim ilerletmeme müsaade et. Ve evet, her şeyi bildiğimi sanıyorum.

İnsan vücudu, bir biyolojiden fazlası değil mi? En ufak bir olayda bile refleks gösterecek kadar canlı ve diri. Rahatladığında bile acıyı arayacak kadar bağımlı. Eğer artık bacakların eskisi gibi ağrımadığı için şikayet ediyorsan ya çalışmaya devam edersin ya da kendine bir iyilik yapar ağırlıklarını arttırırsın. Daha önce tırmandığın o merdivene daha zor şartlarda çıkmak ne kadar tatmin edici olurdu değil mi? Bu hissi yaşamak için ölüp dirilen tek kişinin kendin olduğunu düşündüğün anda sana o gölün içinde boğulman için tekme atacak birini karşında bulursun.


Jeff Hardy'i kendi kendine konuşurken görüyoruz.




"Umutsuzluklar bedenimi sarmaya devam ettikçe kafamı kaldırıp ışığı takip etmekte zorlanıyorum. Vücudumun bir cam gibi parçalandığını hissediyorum, yürüdükçe kollarım ve bacaklarım çiziliyor. Sanırım bazı düzenlerin değişmesi gerekiyor, ya da aynada baktığım kirli sakallı adamın ayağa kalkmayı hatırlaması lazım. Yoruldum, içimdeki tüm öfkeyi kanla buladım ve şimdide damarlarımdan sadece yorgunluk akıyor. Canım yanıyor, sabahtan beridir içtiğim hiçbir sigaranın tadı yok. Bu his... Takıntılarımdan birinden kurtulmuş olmanın kanatlanmasını yaşamam gerekirken karanlık bir çemberde çaresizce oturuyorum. Kimsenin bir merdiven uzattığı yok, gökyüzüne baktığımda mordan fazlasını görüyorum. Kıpkırmızı bir dünya. Gözlerimdeki kanı atabilmiş değilim, zihnim öfkeyle hareket etmek istedikçe kendimi birini boğazlarken buluyorum. Bu bir... geçit gibi aslında. Anlam veremiyorum. Şu noktada ne yapacağımı bilmiyorum. Kariyerimi kurtarmak için güreşmeye devam mı etmem gerekiyordu? Yoksa öfkemle bu çemberde kararmaya devam mı etmeliyim. Bu saçma denklem ve döngüde tırnaklarımın ucunu göremeyecek kadar şaşkın bir haldeyim. Gerçekten bitti. Maçı kazandım ama maç sonrasında onu boğarak öldürmek için vücudumda hareket ettirebildiğim tek bir hücre bile yoktu. Gözlerimle görebildiğim tek şey sağlık görevlileriydi ve o an gerçekten o siyah çemberden kurtulup kanatlarımla yükselmek istedim. Bir kaç renkli ilaçla kendimi tekrar o kırmızı gökyüzünde var etmek istedim. Hapların renginin bir önemi yok demiştim değil mi? Sanırım sarı olanlar mideme dokunmaya başladı."




"Ne fark ediyor Jeffrey? Günün sonunda çocuklarına bağırıp çağıran, eski dostunu öldürmek için aylarını heba eden ve kanatlarını karartan bir ucubeden başkası değilsin. İstediğin renkte hapı kullan, istediğin kadar ucuz alkolün dibine vur. Artık gözlerindeki lekeyi hiçbir pahalı gözlük markası ile gizleyemezsin. Hayalini kurduğun buydu değil mi?"

"Başarısız bir baba olmak beni rahatsız etmiyor, ne onlar ne de insanlar için örnek biri olmak zorunda mıyım? Artık gizleyeceğim bir şey yok, o heriften kurtuldum değil mi? İntikam almak için geri dönecek mi? Sanmıyorum hayır hayır... Benimle uğraşmaktan çekindiğinden eminim. Önüne bakmak istiyor ama eğer karşıma çıkarsa bundan alacağım keyfi tahmin etmek beni korkutuyor. Onu öldürmek isteği beni neden bu kadar canlı tutuyordu ki?"



"Sikerler, kurtuldum. Hastanede geçirdiği süre veya babasının hastalığının nasıl ilerlediğini dahi öğrenmek istemiyorum. Yıpranmış kanatlarıma uçmayı öğretmek için kendimi toparlamaya devam etmeliyim."

Jeff Hardy Boş bir odada sayıklamaya devam ederken masanın üzerinden bir sigara alıp yaktı. Sigarasını yakarken ışıktan birinin belirir gibi olduğunu fark ediyoruz. Jeff, konuşmaya devam ediyor.

Jeff Hardy artık karşısındaki kişiyle konuşmaya başlar. Ses tonu yükselir ve sesindeki telaştan oluşan bir gerginlik vardır. Cümleleri zamanda detone oluyor gibidir.

"Soğuğu hissetmeye devam ediyorum, bu soğuk ve ürpertici histen aylardır kurtulamıyorum. Sanırım sadece odaklanmam gerekiyor. Bu histen sadece dört ip arasında iken kurtulabiliyorum. Düşünüp her şeyi görebildiğimi anlıyorum. Ellerim acıyor, sanırım tutunacak daha esnek bir ipe ihtiyacım var."

"Hayır bugün kendimi boğmayacağım."

"Yaşamak için sırada ne yapmam gerekiyor ki? Grand Slam, Şirketin ana şampiyonluklarından birini almak mı? Bunlar beni hayatta tutmak için yeterli motivasyonlar mı?"

"Ne yapacağım kardeşim?"

"Bu gölgelerden ve anlam veremediğim sesler her zamankinden daha cızırtılı olmaya başladı. Kendimi kaybetmek üzereyim."

"Ritmi kaybettim ve hatırladığım tek şey nakarat."

"Asla yalnız yürümeyeceğimi söylemiştin?"


OUT: @KAT​