RPG Sideline Story

"Gözlerim acıyor. Sanki derimin altını yüzdüklerini hisseder gibiyim. Canım yanmıyor, üstüme giydiğim ceket artık beni soğuktan korumuyordu çünkü ne soğuğu ne de sırtımdan aşağıya düşen soğuk teri hissedebiliyordum. Bedenimden ayrılmış bir ruhu dizginlemek isterken kendimi bilmediğim barların tuvaletinde tanımadığım adamlarla selamlaşırken bulup duruyorum. Geldiğimden beri güreş için bir gelişme gösterememiş, bir maç bile kazanamamış ve kimse için herhangi bir kurtarıcı olamamıştım. Bu sene en son ne zaman birini tuş edip fiziksel ağrılarımı dizginlediğimi hatırlamıyorum. Bu işin sonucunda yeni bir bardakla kendimi bakışırken ve asitten tahriş olan boğazımı temizlediğimi sanarken bulmak gerçekten mide bulandırıcı. Tuvaletin başında kendine bunun son sefer olduğunu söyleyecek kadar rahatsız edici. Ne gerçek ne de kulağa tatmin edici gelmiyor. Korkunç bir kabusta yüzü boyanmış bir adamdan kaçarken kendimi en çok tedirgin hissettiğim basamağın temelini sağlamlaştırırken bulmayı beklemezdim. Başaramadım ve bu konuşma bir acıtasyon konuşması değil. Bu konuşma nefret ettiğim güreşçiler hakkında küfürler savurup tahrişli boğazımdan nefretimi kustuğum cümlelerden ibaret olmayacak. Bu konuşma benimle ve yıllarca önüne engel koyduğum benliğimle ilgili. Üç ay boyunca her hafta ekran başında söylemem gerekenleri söyledim ve şimdi de sonuçlar ne olursa olsun bana cevap vermek zorunda oldukları televizyon süreleri için bir kaç prodüktörle ve kameramanla anlaşmak zorunda kaldılar. Bataklık içinde siyah ve beyaza dönüştüğümde de ellerindeki ganimetle bana cevap vermek isteyecekler. Sesim artık orada olmasa da arkaların bakıp beni bir yerde bulmak isteyecekler. Bu sadece bir alternatif tabii. İstedikleri gibi konuşabilirler, söyleyecek bir cümlem yok. İstediğim yanıtları alamadım, bir çember dolusu adamı ringe beklediğimde şampiyonu karşımda göremediğim gibi zor zamanlarımda ağrıyan dizlerimi dinlendirmek için elimi uzatacak kadar güvendiğim dostumu da göremedim. Kimse benden artık rekabet tetikleyecek bir şeyler beklemesin. Bu rekabeti aylardır ayakta tutan zaten benim. Ben olmasaydım kimse bu maçı konuşuyor olmazdı."

"Boğuluyorum. Her gün etrafı daha mavi görüyorum. Enerjim tükendi, burnumdaki acıyı tarif edemiyorum artık. Sızlanması bile beni eskisi kadar hayata tutunan enerjik birisi yapamıyordu. Gerçekten diyeceklerimin hepsini bir kağıda yazıp şişenin içine sıkıştırmış gibiyim. Bu okyanusun içerisinde yine yüzleştim ve önüme gelen diğer kağıtlardan ayırt etmek isterken hepsini yakıp kolumda turnike ve iğne izleriyle yeni aldığım gitarı temizlerken bir şeyleri adlandırmaya çalışıyorum. Bir kere olsun o gitarı parçalama cesareti göstermedim. Parasız kalırsam sokakta bana bir kazancı olduğunu mu düşündüm acaba? Bir şeyleri kırıp yeniden inşa etmek belki de yanında yeni zorlukların filizlenmesine de sebep oluyordu. Olduğum gibi kalmalı ve bunu bozmamalıydım. Mutlu olduğum gibi olup insanların eleştirilerine göre kendime sorumluluk yüklememeliydim. Kim beni neden idol olarak görsün ki? Çocukken kimlikte yaşımı büyütürken bu kısmı ajandama bile yazmamıştım. Eğlenip çocuklarıma kafesin tepesinden ringin o kadar da küçük görünmediğinden bahsedip eşimle kahvaltının tadını çıkarıyor olmalıydım. Partilerin sonunu düşünmeden birer saat daha fazla durmak isterdim, paparazilerden kaçmak için arka veya mutfağın kapısını kullanmak için cebimden kaç bahşiş verdiğimi sizlere nasıl anlatırım bilmiyorum ama eğlencenin bir kısmını bayrakla bir başka gence teslim ettiğimi zanneden aptal bir gülümsemem olduğunu hatırlıyorum."






"Kendimi büyütmeye çalışmıyorum, tüm dönemlere damgasını vurmuş bir isim olarak bunları söylemeyi hak ettiğimi düşünüyorum. Kafam sadece maçta değil, bir tane daha ilaç alıp almamak için zihnimdeki sesle sonuçları ve alternatifleri değerlendiriyorum. Beni evde bekleyen bir aile yok ve eve nasıl geldiğimin artık bir önemi yok. Eğer yeterince fazla bira içersem de insanların sadece benim çok içtiğimi düşüneceklerini umut ederek en ucuz biradan içmeye devam edeceğim. Sahi ya ne ara bu kadar fakirleşip banka hesabıma bakmaktan çekinir olmuştum? Ne zamandan beri ağlamayı unutup gülümsememin sürdüğünün farkına varamadım? Ne zamandır insanların söylediklerini idrak edemeyip onlara anlattığı şeyleri soruyorum. İnsanların beni salak gibi görüp ima ettiklerinde kibarca onları onaylamaktan başka bir çarem kalmadı. Ben bu hayatı kaybettim, kariyerimse kimsenin sikinde olmayacak. Güreşten nefret ediyorum çünkü eğer bugün yastığımın altındaki revolver ile kafama sıkmıyor isem kazanmak için olan açlığımdan ötürü. Ne kadar kemik kırarsam kırayım yine de kendim 1 saat şampiyon olarak görebilmek için sürünmeyi bile göze alırım. Dışarıda bana saygı duymak zorunda değilsiniz, muhtemelen yanıma geldiğinizde yoğun bir kokudan dolayı hakkımda gazetelerde hoş olmayan yazılar bile yazacaksınız. Bunlar beni ilgilendirmiyor, ama görkemli bir şekilde o köşeye çıktığım zaman oluşturduğum mirasın parıltılarını en süslü cümlelerle başlık atmaz iseniz muhtemelen gece kapınızda kırık bir şişeyle sizi tehdit ediyor olurum."


"Yarın daha güçlü olabilmek için bugün kaybettiklerin için isyan etmelisin. Bu denklemi sevmiyorum, ayağa kalktığımda sürekli yeni bir tehditle karşılaşıyorum. Oysa ki ben ikinci raundu bekleyen bir mücadeleciydim. Benden bu kadar mı nefret ediliyordu? Bugün ismini andığımız ve şirketin önde gelen isimlere baktığınız zaman hepsini benim ünlü ettiğimi görebilirsiniz. Hepsi halihazırda kuşları gören adama saldırmayı seçti."

"Ben iyi bir insan değilim, iyi bir insan olmak da istemiyorum. Artık yoruldum ve gözlerimi dinlendirmek istiyorum. Yarın uyandığımda bu konuşmayı yarım yamalak hatırlayıp Wrestlemania için heyecanlanmak istiyorum."

Yüzünü aynadan kameraya çevirir.




Kamera kapanır.​