Şahsen hikayelerini de hiç beğenmiyorum. Moxley ve Death Riders hiçbir yere varmayan bir hikayeye gidiyor. Şahsen sıkılıyorum ve gereksiz komik geliyor. Çünkü hiçbir amaca hizmet etmiyor. Şirketin ana kemeri böyle bomboş hikayelerde geçiyor. Hep aynı maçlar, hep gereksiz bir savunma.
Chris Jericho gereksiz yere zaman alıyor. Kimseyi yükseltmiyor açıkçası.
Mone'nin karşısına hiçbir şekilde düzgün rakip booklanamıyor. Hepsi haftalık rastgele rakipler. Mone de koyup geçiyor. Etkileyici rakip yok, acaba karşı taraf kazanacak mı diye bir şey yok. Diğer tarafta ise Mariah May ile Tony Storm arasındaki bitmeyen hikaye çok yoruyor. Kadınlar divizyonunu hiç beğenmiyorum bu yüzden.
Şirkette gerçekten zevk aldığım şeyler de var. Örneğin Bobby Lashley'in durumları, Strickland ve Ricochet gerçekten keyifli. Yine de kalanlar kötü kullanılıyor. Kenny döndüğünde Moxley ile kısa sürede hikayeye sokup kemeri almasını sağlayabilir, C2 (sanırım adı buydu unuttum) turnuvasının kazananı Kazuchika Okada ile kemer birleştirme hikayesine sokup, şirketteki gereksiz kemerlerden birini de kaldırabilirlerdi. Onun yerine milyonuncu Don Callis feuduna girdi. Böyle hoşuma gitmeyen bir sürü şey olduğu için eleştiriyorum. Maçlar kaliteli de gelmiyor bana çünkü çok fazla finisher kickoutu ve no sell anları var. Spotlar çok ezbere ve açıkçası daha koştuklarında ne yapacaklarını ezbere biliyorum. Bu ezbereden kurtulmak için de sürekli kickout yapıyorlar büyük hareketlere. Hem gereksiz yere finisherlar ölüyor, hem de kendilerini gereksiz yere riske atıyorlar. Bana söyler misin, en son AEW'de hangi maç piledriver ile bitiyor? 1, 2... iki elin parmağını geçmez. Diğer tarafta piledriver nasıl bir anlam taşıyor. Baktığında da piledriver adamın kafasını alıp yere sert bir şekilde çakıyor. Boynunu riske atıyor. Ama AEW'de clothesline gibi bir hareket piledriver. Böyle şeylerden rahatsız oluyorum.