RPG 23.12

[Mamy D Way]

Verdiğimiz mücadeleler sayesinde kim olduğumuzu anlıyoruz. Bazen insanlar nefretle motive olur, sahip olduğu nefretin onun daha ileriye gittiğini düşünmesini sağlayan bir illüzyona kapılır. Kapılmış olduğu bu illüzyon onu beklemediği bir döngüye sürükler. Kendini inandırmak istediği bir personaya bürünür ve besin zincirine dahil olur. İnsanlık iki temel sisteme muhtaç gibi yaşar. Ödül ve ceza sistemi. Alınan sonuçlar için insanlar personasını suçlamak veya ödüllendirmek için sayısız argüman sunabilirler. Ama bir başkasının argümanını kabul etmeyecek kadar gözlerini griye boyamış bir insanı hiçbir şekilde sarsamazsın. O insan için artık tek olgu sonuçtur. Sonuçlara göre pençelerini törpüler ve önündeki engelleri hafife alır. İnsanlar başarmanın bir ödüle veya hazineyle ölçülmesi gerektiğini düşündü. Altta ezilmenin utanılacak bir şey olmasını istediler ve heybetli bir şekilde yere düşmeden göz dağı verebilmenin hedeflenen bir şey olması için bir mücadele verdiler. Bunu bir değer haline getirip yaşam döngüsünün piramitlerine bir basamak olarak dahil ettiler, aynı parayı buldukları gibi. Bunun bir değer olmasına izin verdiler ve sahte bir hiyerarşinin günden güne farklılıklar göstermesini gözlemleyemeyerek aynı şeyleri yaşamaya devam ettik.

Belki de ölmüşümdür ama yolculuğuma devam ediyorumdur? Sahte bir heyecan yaşayamayacak kadar isteksizim. Her şeyin daha kötü olacağını görebilecek kadar gözlerimi seyrelttim.

Sami dostum, bu konuşma senin için değil. Henüz kimsenin senden bir beklentisi yok, elbet bir gün spotlar senin için renk değiştirecekti zaten.

Gördüğüm kabusların gözümün önünden kaybolması için kaç kere uyanmam gerekiyor? Baş ağrısı ile uyandığım günlerde rutinlerimi sürdürmekte zorluk çekiyorum.

Bazen sizi hayatta tutacak hedeflerin ve zorlukların olduğunu düşünürsünüz. İşte o zaman da belki de dizlerinizin boşuna ağrımadığını düşünürsünüz. Size bu dünyanın yaşanılmayacak kadar kötü olduğunu anlatan insanları dinlediğiniz bir odada bir daha kullanmayacağınıza yemin ettiğiniz maddelerin aslında size ne kadar iyi geldiğini fark edersiniz. Bu dünyanın ne kadar sahte olduğunu size gösteren olguların devamında inanmaya devam edebildiğiniz bir Tanrı olduğu için şanslı hissetmelisiniz. Bir terazinin olduğuna inanmak aptallık işidir ama o terazinin soyutluğunu göz ardı etmeden yaşamak en büyük direnç olabiliyor.

Bu lanetin bilincinde kaç sene geçirdiğimi hatırlamıyorum, üç senedir vermiş olduğum bu mücadelede neleri başarabildiğimi kendime söyleyip tekrar ayağa kalkmak için bir sebep oluşturuyorum sadece. Beklentileri olan bir gencin çöküşünü hazırladım ve arkamda bıraktığım boyalar ve notalar artık tozlanmaya başladı. Anlatabileceğim her şeyi anlattım, resmettiğim ve bestelediğim bu çizelgenin beni nereye sürükleyeceğine olan sahte inancım yüzünden beni içine çeken o sisli dumana tekrardan mağlup oldum. Artık eskisinden daha çok üşüyorum, eskisinden daha fazla uyumak ve eskisinden daha fazla sigara içmek istiyorum.

Hayatta yaşadıklarının bir karşılığı olacağına inanarak iyi bir insan olmaya çalışmadım, söz verdiğim insanlar için tekrar tekrar o ışığın parlamasına izin verdim. Ama o ışıktan sadece geriye bulanıklıklar kaldı. Bu denge çubukları eskisi kadar zor gelmemeye başladığından beri hayattan keyif alabildiğim tek şeyin güreş olduğuna inanmak için çaba gösterip durdum. Bu iğrenç dönemde Mid-Card unvanını ana olaya taşıyacak kadar büyük bir emek gösterdim. Ölümsüz olan imzamı tekrar yaşatabilmek baş ağrımı bir gün bile dindirmedi.

Sadece artık insanları hayal kırıklığına uğratmak istemiyorum. Şirket bana neden yıllık izin verdi sanıyorsunuz? Bu uzun tempoda göstermiş olduğum çabaya yatırım yapmak istiyorlardı. İstersem yukarıya tekrar rahatlıkla çıkabileceğimi biliyorlar, istersem arka alanda ışığı parlayan her ismi ihtişamlı kanatlarımla gündemden erteleyebileceğimi biliyorlar. Bana savaşmak için istek ve zemin hazırlamak istiyorlar. Bana verilen sözleşmelerde kaç tane sıfır olduğuna bakamadan bana sunulan insiyatiflere gözümü gezdirmekten yoruldum.

Olmak istediğim insan olduğum için benden 20 yıl öncesine dönmemi istiyorlar. Bu hikaye ve bu sahteliğin bir parçası olmaktan kaçmak için elimden geleni yapıyorum. Hayatım boyunca gururlanmalarını sağlayamadığım insanlar yüzünden sadece insanların beklentilerine göre değerlendirilen bir insan oldum. Wrestlemania şovu için kardeşime ihanet etmemin harika bir fikir olduğunu düşünen insanların yanında Rumble'da sonlara bile yaklaşamadığımız için bana hayal kırıklığı ile bakan bir öz kardeş görüyorum.

Eğitim kurumları senin bir arza göre şekillenmeni ve büyümeni ister. Çevrendekilerle iyi anlaşmanı ve kan bağı taşıdığın insanlar için gurur duyabilecekleri bir insan olmanı amaçlar. Neyi iyi yaptığın ve ne için yaşamak isteyeceğin hiçbir kurum için önemli değildir. Hayatı boyunca çevresindekilerin sesini susturmayı başaramamış insanların beni destekleyip ürünlerimi almasından her zaman rahatsız oldum. Onlar için örnek bir insan olmak için orada değildim, gönülden tutkuyla bağlı olduğum bu güreş için yaşamak istiyordum sadece.

O harika hareketleri yaptığım çoğu maçlarda kaybettim evet, o kafesin üstünden atlayıp mental çöküşümün başladığı anda bile bir saniye pişmanlık duymadım.

Ben sadece beklentiler olmadan, pozitif bir şekilde bu dünyada barınmak istiyordum.

Şimdi ise iğrenç bir ağız tadı ve ilaçlarla geçmeyen bir baş ağrısı ile mücadele ediyorum. İçimi ürperten bu soğukluğun üzerindeki gözleri kapatamıyorum. Çok yoruldum, mutlu olmayı hatırlamanın bile bana ne kadar iyi geleceğinden eminim.

Bu sahte denklemde paralel bir çizgi olmayı reddettim ve şimdi de bıraktığım izin silinmesine tepki göstermeden olduğum yerde beklemek zorundayım.

Jeff Hardy kadrajdan çekildiğinde aslında bir mezar taşı karşısında konuştuğunu görüyoruz.

​