RPG Interlude II

[Mamy D Way]

"Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Uzun bir yılın ardından kesiklerle kendimi yatağımda uzanırken buldum. Bu uzun vadeli süreçte bazen bacaklarımızı dinlendirip gelecek rüzgarın esintisine hazırlıklı olup uğultuya kulağımızı vermemiz gerekiyor. Grand Slam ve iki büyük slammy ödülü. Rövanş hakkımı elbette kendim en iyi hissettiğim anda kullanma hakkım vardı. Yıllık izni hak ettik ve şimdi arkamı tekrar atmosfere bırakıp özlediğim dörtgene kendimi bırakabilirim."

"Söyleyeceklerimin kafamın içinde her geçen gün daha da gürültülü olması ve ağzını açmaya korkan bir adama unvanı kaybetmiş olmam tatilimdeki bir dakikayı bile mahvetmedi. Bazı altınlar bazı insanlar için ağır gelebilir ve işte o zaman elbette sizin hazinelerinize gözünü kestirmiş başka bir yolcu size hayatınızın en kötü gecelerinizden birini yaşatabilir. Unvanlar basittir, bir gün insanlığın en büyük harikası gibi hissedersin ama ertesi gün nefret oklarını üzerinde bulursun. O unvanı kazanman için senaryolar kuran hayranların tez vakitte kaybetmen için tweetler atmaya başlayabilir. Şampiyon olmak zordur, insanlar sana sesinin çıkması için bir basamak sunmuştur ve artık o basamağa adımını düzenli atmak zorunda kalırsın. Bunu mitolojik olarak düşünüp kendini arenada hisseden meslektaşlarımı çok iyi anlıyorum. Herkesin kendi metaforu var elbette, nereden baktığını seçmesi gereken kişi sensin. Kısa süreli şampiyonluklarım oldu ama insanlar için yine de hatırlanacak şekilde taşıdım ve kaybettim. Bu sahip olduğum hırs ve istekten gelen bir getiriydi. Bir haftaya yakın süren kıtalar arası şampiyonluğum bile bu şirketin logosunun arkasında duran imzalardan biri. Unvanı ne ara kazandığını hatırlamayacak bir serüven bıraktın, kendini benimle bu konuda kıyaslamaya sokacak durumda değilsiniz. Elimden unvanın gitmesi için kaç kişiyi karşıma aldığımı herkes hatırlıyor. Şampiyon gibi kaybettim, her zamanki gibi. Üzgünüm Matt, izlediğin yolda şampiyon olarak hatırlanmak istiyorsan kadınına vurmalarına izin vermeyecek kadar erkek olmanı beklerdim. Arkasına sığındığın sessizliğin ve kompleksin seni bu unutulacak tecrübeler edinmene vesile oldu. Ha bir de aklıma gelmişken söyleyeyim, benimle aynı seviyede olmayı düşündüren düşüncenin peşini bırakman gerekiyor. Burada oluşturduğum sanat, bestelerim, ayak izlerim ve öfkem artık bir kült."

"Will Ospreay'i iki kez bitirdim, gerekirse ne kadar takıntılı olabileceğimin farkında mısın?"

"Şu zamana bakar mısın? Gerçekten bu kadar çabalıyor olmak beni her seferinde şaşırtmaya devam ediyor. Yeni hikayelerimin peşinden koşmak için sabırsızlıkla bekliyorum."

"Yeni bir yolculuğun ilk mesajı mı? Hayır hayır. Bazen biraz inzivaya çekilip yapabileceklerimizi düşünüp yol haritasını şekillendirmek geliyor. Kardeşimle bu yolda olmaktan memnunum. Bazen sessiz kalmak için vücudum beni zorladığında desteğini hissettiğiniz bir kardeşiniz olması gerçekten şanslı hissettiriyor. Zihnimi berrak tutamıyorum, olumsuzluklarda tüm hırsımı kaybeder gibi oluyorum ve hayatımın öncekiler gibi aşağıya indiğini hissediyorum. Sevdiklerini kaybetmiş ve hayatında çok fazla dört duvar görmüş bir insan için olabilecek belki de en normal senaryo budur?"

"Reddediyorum, bu aşağıya inen döngüyü ve tekrarlanan sancıları."

"Sanırım bu sefer daha kalabalık bir çevrede göreceğim kendimi. O unvanı geri almam gerekiyor. Ona söyleyeceklerimi bu mektupta ifade etmeyi düşünmüyorum. Bu atmosferi özledim."

"Orada olacağım ve yüzüne karşı tüm öfkemle o yaşadığın acılara geri dönmek istemeni sağlayacağım. Yaşadığın duygu değişimlerini paramparça ettikten sonra yeni hikayelerindeki acı ve yastığındaki gözyaşlarını en rahat olduğum merdivende hazinemle seni dinliyor olacağım."

"Ne? Yoksa sen de mi kendini benimle aynı seviyede sanıyorsun?"
​