RPG Load

[Mamy D Way]

Hangi cehennemdeyim yine? Delirmiş üzereyken kendimi her seferinde bu ipe tutunurken buluyorum. Anılarım eskisine nazaran biraz daha bulanık. Dinlenmek istiyorum ve artık bir şeyler anlatıp geride kalmak istemiyorum. Hak ettiklerim için karşınızda ağlamam mı gerekiyordu? Hırsızlık yaparak zengin olup hırsızları yargının önüne atacak insanlara bilet parası ödeyecek kadar tok insanlarız. Harika, gerçekten harika. Bunun harika bir mücadele olacağını düşünerek kartonların üzerine neler yazdığınızı gerçekten merak ediyorum. Bunu bir de izleyecek miyiz? Kıtalar arası unvanı ne Venis'in unvanıydı ne de Sami Zayn'in kül etme hakkı olan bir mirastı. Hepsini bir kenara bırakıyorum, bu konuda vicdan hafifletecek bir davranış arıyor isen bu mirası neden bu sefer elinde iken yakmayı cesaret etmiyorsun? Seni sevdiğimi ve saygı duyduğumu düşünmeye başladıkça kendini balıklama bir şekilde o bataklığa bırakıyorsun. Şirket için büyük bir meydan okuyucu olma şansın varken ve Jack Perry gibi isimlerin fiziksel tempoyu kaldıramadığı bu süreçte kendini başladığın yere döndürdün. Potansiyelini görmeyi reddettin, kaybetmeyi ve yere çakılmayı göze alamadın. Yıllar sonra kendim gibi insanları güreşe bağlayabilecek ve havalı bulabileceği bir ismin ortaya çıkıp çıkmayacağını düşündüğüm bir çıkmazdayım. Havalı bulduğum Sting'in gerçek hayatta diğer insanlar gibi korkarak rutin oluşturduğunu öğrendiğimde bile mideme daha az ağrı girmiş olabilir.


Kendini bir sonraki seviye olarak neyi belirledin? Bu kadar ucuz hedefler ile Venis gibi isimlerin ilgisini çekmeye mi çalışıyorsun? O herif koskoca bir senesini reality şovun içerisindeymiş gibi yaşadı, gerçekten karşında böyle bir isimle kendine bir hikaye oluşturabileceğini mi sanıyorsun? Bir rampadasın dostum, çok yukarı yükseldiğini zannediyorsun ama zamanla aşağıya çakılmak üzere uzuvlarınla suratını korumaya başladın bile.

Konuşacak çok şeyim var, kamerayı karşıma aldım ve ekran karşısında tüm içimde kalanları ayık bir kafayla ortaya döküyorum. Şampiyon olsam bile arka plana atılmaya alışmış olmaktan ne kadar gına geldiğini anlatmaya gerek var mı? Arka alanda soyunma odalarında benden ne kadar nefret ettiklerini biliyorum ve bu isimlerin benim pek uzun bir süre şampiyon kalmamı haz edemediklerinin de uyanıp insanlara söyleyecek bir kaç insan daha olmasını çok isterdim. Grand Slam yapmış üç kişiden birisiyim, ne kadar epik değil mi? Peki unvanlarımı hangi yoldan kaybetmişim? Rövanş haklarımı adil bir şekilde alabilmiş miyim? Kafes maçında Venis'in o unvanı kazanması için kaç kişinin dahil olduğunu hatırlıyor musunuz? Venis, sadece benim yukarıda parlamamı haz etmeyen insanların elleri ile yukarıya zorla taşıdığı bir isim. O siktiğimin gemilerinde akli selim bir kaç kelime kullandın diye sana saygı duymaya mı başlayacaktım? Sana olan nefretimi hiçbir zaman sindirmedim, seni yukarıya iten bir kaç avuç olmadıkça sitcom karakteri olmaktan öteye geçemediğini görmek beni her geçen gün daha da keyiflendiriyor. Söylesene bir sonraki Wrestlemania şovunda da anneni dahil etmeyi düşünüyor musun?

Gerçekten yaktığın şeyin Venis'e ait olduğunu düşünüp o konuşmayı yaparken mikrofonu tutan elinin titremediğini görmek benim için yeterli bir değerlendirmeydi. Senin de onlardan biri olduğunu bilerek gözümün içine bakıp bana saygı duyduğun sahte cümleleri duymak zor olmayacak gibi. İki senedir yaşadığım tüm sürecin özeti de bu.

Görüntü tek seferliğine bir hastaneyi gösteriyor, bir şey ifade etmeyen bu hastanenin görüntüsü uzun sürmüyor ve tekrar Jeff Hardy'i konuşmasını sürdürürken görüyoruz. Ses kaydı sanki hiç kaymamış gibi yayın devam eder.

Hastane raporlarımı çalacak, doktorlara rüşvet vererek bana karşı koz kullanmaya çalışacak veya emekli olmam için her fiziksel darbeyi sertçe suratıma vuran yeni insanlara ihtiyacım vardı. The Rock'ın gözüne girmek için tüm emeklerimle alay eden The Miz, Venis, Mayhem veya arka alanda ismini severek söylediğiniz tüm isimler... Benimle hiçbir zaman rakip olmak istemediler.

Ne olursa olsun yine de Jeff Hardy'nin tekrardan bir şeyler kazanmasını eğlenceli buluyorlar, elbette benim kusurlarımı daha çok konuşmak isteyecekler. Elbette test sonuçlarım daha çok konuşulacak, elbette spor salonunda kaldırdığım ağırlıklar daha çok şüphe uyandıracak ve elbette yaşadığım psikolojik baskı bu işin bir parçası olarak lanse edilecek. Elbette yaptığım en ufak bir sosyal etkinlik hızlıca sosyal medyalarda yayılacak, elbette yaşadığım en ufak bir sakatlıkta emekliliğimi düşünmem için menajerler kapımın arkasında sıralanacak. Otuz yılda oluşturduğum bu mirası zedelemek için daha neler yapacaklar bilmiyorum.

Otuz yılın yarısında ne ile savaştığımı bilmeden sırtımı duvara verdim. Ve şimdi de karşıma kimlerin çıkacağını bekliyorum.

Bu oyundaki tüm açılışları ezberledim, artık oyun sonunu bekliyorum.


Görüntüler bozuluyor ve siyah giyinmiş ve silüetinden kim olduğunu anlayamadığımız bir adamın başka bir adamın t-shirtünün ense kısmından sürüklediğini görüyoruz.

"Garip bir akşam, direndi ve son sigarasının biraz daha uzun sürmesini istedi."

"Gerçekten ucuz, bir kaç slayt ne gibi bir düşünce karmaşası oluşturacaktı ki?"

Görüntü başka bir noktaya gider ve bu sefer de bir ailenin toplu bir şekilde fotoğraf çektirmeye çalıştığını görüryoruz. Görüntüler çok uzun sürmeden siyah ekranda tanıdık olmayan bir sesi dinleriz.

"Fişi çekmek zorundaydım çünkü bu mutlu tablonun nereye gideceğini biliyordum."

"Ben de tıpkı senin gibi olmak istemiştim, kullandığın fırçalardaki izleri boyamak için sırada bekledim. O pencereye senin kadar korkusuzca bakmak zorundaydım."

Yağmurun toprağa değdiğini duyduğumuz anda kamera kapanır.


​