RPG Bilmiyorum

[Mamy D Way]

Ne sikim bir alıntıymış, Aylardır kendimi bu çukurun içinden çıkarıp duruyorum. Her seferinde başka bir persona ile göz gözeyim. Kafama doğrulttuğum her namluda kaç kez öldüğümü düşünüp duruyorum. Daha önce söylediğim gibi; Arada bir ağladım, gülümsemem zaten ne kadar sürecekti ki? Bulunduğum bu noktada şampiyon olarak ailemi ve beni yukarıdan izleyen ihtiyarı onurlandırmak için bağcıklarımı daha kaç kez yenilemem gerekiyordu ki? Daha kendimi nasıl ifade edebilirim ki? Kendimi sizlere daha nasıl farklı anlatabilirim ki? Sayısız konuşmalarım arsında bana acımaya devam eden insanları tatmin etmek için daha kaç kutu ağrı kesici cebimde taşımalıyım? Daha ne kadar bu bulantı yüzünden kendimi leş kokulu bir kabin içinde kusmaya çalışırken bulmalıyım? Aylardır biraderim yüzünden hapların renklerini ayırt etmek istemiyorum. Hepsi beni aynı yere mi götürecekti? Peynir tabağımı suratıma fırlatıp anlamsız gülüşleri ile kaç kez karşılaşmam gerekiyor? Sanırım konuşmam gerekiyordu.

Jeffrey elindeki kağıdı çakmağı ile yakıp kül olmasını izler. İçindeki sesin kulaklarında titremesine izin verir.

Yanılıyorsun Jeffrey, doğruyu yapmış olsaydın Val Venisin senin başarılarını ezip geçmesine izin vermezdin. Will Ospreay'in yükselip şirkete senden önce imzalar bırakmasına göz yumar mıydın? Herkesin hayali senin gibi olmak iken arkanda sadece raporları uzun paragraflarla dolu bir bağımlı bıraktın.

Jeffrey'nin elleri titriyordur artık, alıştığı bu hareketin herhangi bir karşılığı olmadığından emindi.

"Belki de sabahları şarap içip farklı peynirlerle kendini ayıltacak kadar Avrupalı değildin?

Kendimi daha ne kadar uzun süre BİREYSEL kararlar doğrultusunda şartlayacağım.

"NE YAPACAĞIMI BİLMİYORUM AMINA KOYAYIM"

Ses tonunu yükselttiği anda yüzünde farklı bir ifade oluştuğu belli olsa da bu titreme ona tanıdık geliyordu. Mavi çarşaflar, paslı demirler ve hijyenlikten uzak tuvaletler...

Bana her şeyi bildiğimi iddia ederek savurduğun hakaretleri hatırlıyorum. Artık bugün veya ara verdiğin hiçbir kavram avuçlarının içinde değil. Bizim...

Olmanı istediğimiz kişi olacak kadar boka battın.

Nereye bakıyorsun Nero?

Seni o ihtiyar kurtarabilir mi sanıyorsun?

"Ayaklarımı bu çamurun içinden çıkarmak için kaç kez o ayna karşısında dirildiğimi biliyor musun huh? Kendimi bir kaç nesil öteye taşıyabilmek için her seferinde öfke ile kalkmak nasıl bir duygu biliyor musun? Kardeşimi yarı yolda mı bırakacağım? "

"Yukarıdaki işini tamamlayamadın ve şimdi de yüzümün içine bakıp başladığın yere geri dönmek için bana yalvarıyorsun?"

"Başarısız olduğun her şeyi SİLİP kendine yeni bir yol haritası çizmeye çalışan bir zavallısın. Kalemin tükenmeye başlıyor ve kendini gri tonun arkasına saklamaya devam ettikçe peşini bırakmayan umutsuzluğun seni paçalarından çekmeye devam edecek."

"MUTLAK olan bu başarısızlık hikayesinde her seferinde emniyetli adımlarla kendini rahat hissettirecek mücadeleler kovalayarak arkanda SÜSLÜ bir imza bıraktığını mı sanıyorsun?

"Gördüğüm tek şey gittikçe kaybolduğun."

​