RPG duruş

[anti-hero]

Arka alanda Sami Zayn'i görüyoruz. Loş ışıklar ve oldukça kasvetli bir ortama rağmen, Sami oldukça sakin görünüyor.

Sami Zayn: Bazen bir şey olur. Seni kendine doğru çeker, seni rahatsız eder, seni zorlar ama bu bir kader değildir, sadece birinin sana biçtiği bir rol. İnsanlar sürekli bir şeyler bekler. Bir şey yapmanı, bir şey söylemeni, onların istediği yönde hareket etmeni. Ama ben artık bu beklentilerin hiçbirine cevap verme zorunluluğu hissetmiyorum. Çünkü içimdeki o an, o duruş, bana neyin gerçek olduğunu gösterdi. Gürültü sustu. Kimse kalmadı. Ve ilk kez neyin peşinde olmadığımı fark ettim. Başkalarının planlarına, başkalarının yönlendirmelerine, başkalarının kurduğu sahnelere göre yaşamak istemiyorum. Ben kimsenin hikayesinde bir rol değilim. Jeff’le olan hesabım benim yolumun bir parçasıydı. Net, sade ve kimsenin yorumuna ihtiyaç duymayan bir mesele. Ama yolun üstüne ne konursa konsun, tek bir şey değişmiyor, ben artık kimsenin beni bir şeyin içine çekmesine izin vermiyorum. Kaoslarına, oyunlarına, planlarına dahil olmuyorum. Önüme ne koyarlarsa koysunlar, bunu bir meydan okuma gibi göstermeye çalışsınlar. Umurumda değil. Bir masa, bir stipulation, bir gösteri. Hepsi aynı yere çıkıyor. Çünkü o masa, onların sanmak istediği şey değil. O masa, benim için bir dönüm noktası bile değil. Sadece bir sınır. Ve o sınırı belirleyen ben olacağım. Ben kim olduğumu biliyorum. Ne olmadığımı da. Ve en önemlisi, artık kimseye kendimi anlatmak zorunda değilim.

Daha rahat bir oturuşa geçip sırtını duvara yaslıyor.

Sami Zayn: İnsanlar bir şeylerin değişmesi için bağırman, kırman, yıkman gerektiğini zanneder. Ama bazen en büyük değişim, en sessiz anda olur. Benim için mesele tam da bu. Sessizlik. Çünkü sessizlikte kimse seni yönlendiremez, kimse seni bir yere sürükleyemez, kimse ne yapman gerektiğini söyleyemez. Sessizlik, gerçeği saklamaz, ortaya çıkarır. Ve benim gerçeğim basit. Ben kimsenin hareketlerine göre adım atmıyorum. Kimsenin öfkesine, hırsına, telaşına göre şekil almıyorum. Bana karşı kim ne plan kurarsa kursun, ben o planların bir parçası olmayacağım. Beni bir şeyin içine zorla itmeye çalışan herkes, sonunda aynı gerçekle yüzleşecek: Benim değerim, benim duruşum, benim kararım. Başkasının oyununun içinde kaybolacak kadar zayıf değil. Ben bu masaya çıkacaksam, bu onların dayatması yüzünden değil, kendi seçtiğim yol yüzünden olacak. Çünkü o masa onlar için bir meydan okuma olabilir, ama benim için sadece bir an, sadece bir çizgi, sadece kendi kararımı yüksek sesle söylemenin başka bir yolu. Benim için mesele masaya düşmek değil, masaya rağmen ayakta kalmak. Mesele onların göstermeye çalıştığı kaosun içine karışmak değil, kendi sükunetimi korumak. Ve biliyorum, bunu asla anlayamayacaklar. Ama anlamalarına da gerek yok. Onların sesleri gürültüde kaybolurken, benim sessizliğim gerekenden daha fazla şey söyleyecek. Çünkü ben kimsenin istediği gibi davranmam. Ben, kendi istediğim şekilde savaşırım. Ve bunun ne anlama geldiğini herkes, tam da olması gereken anda görecek.

Kamera Sami'nin kararlı bakışları eşliğinde kapanıyor.​