RPG nevermore

[American Psycho]

Karanlığın egemenliğinden keyif alan ağaçlarla kaplı bir ormanda kameralar açılıyor. Orman oldukça sessiz. Belli belirsiz bölgelerde sisler hakim.

Ormanın sessizliğini bozan bir adet kuzgun oluyor. Bir yapının üzerine konuyor ve adeta bir çağrıda bulunuyor ve kanatlanıp tekrardan uçuyor.

Sislerin içinden bir figür beliriyor. Bu Priscilla Kelly!
​

ציפורים שחורות עפות
החושך מתפשט
מבשר הספר השחור מגיע

O sırada Dark STG ve topluluğun etrafında aniden ateş yanıyor ve sönüyor!
​

Ben, burada doğdum. Evrenin ve Kara Kitap'ın çağrısı kulaklarımda haftalardır çınlıyordu. Nihayet bu evrene geldiğimde nihai görevimin bilincindeydim. Işıltılı hayatları, partiler bu dünyanın tatlı birer yalanıydı. Dünya, karanlığın varlığı ile güzelleşiyor. Işık, bu evren için bir şımarma aracı. Aydınlığı görenlerin suratına düşen o küstah ifadeden nefret ediyorum. Ben, Kara Kitap'ın habercisiyim. Gelecek olan yıkımın ön gösterimiyim. İhtişamlı kelimelerin ardına saklanan adamın ise sonunun gazetecisiyim. Kapı kapı, mahalle mahalle dolaşıp efsanenin düşüşünü müjdeleyecek varlığım. İnsanların çektiği acıdaki o muhteşem tonlama... Bizler bundan keyif alanlarız. İnsanlık, acıya gizli gizli hayranlık duyar. Bizler, acının bestekarlarıyız. Gizemli notaların müjdelediği yıkımı göremiyor musunuz? Gözünüzü açın ve dünyaya kattığımız sanattan bahsedin. Çıkın televizyonlara ve karanlığın yayıldığını müjdeleyin. Bizlerin silahı tabanca değildir. Korkaklar bir cebinde tabanca ile sokak aralarında hadsizce dolaşır ve bela arar. Ne kadar acınası geliyor kulağa. Korkaklığın silahıdır tabanca. Bizim yarattığımız korku bundan çok daha fazlası. Karanlıkta tabanca işlevsizdir. Hedefini göremez ve çaresiz atışlar yaparsınız. Şu doğanın ihtişamına bakın. İçinde onca hikayeyi barındırıyor ki hangi birini bize anlatsız. Solmuş güller, rüzgar eşliğinde dans eden dallar, gökyüzünde uçuşan kuzgunlar... Hepsi bu bestenin birer parçası. Ölümle ilişkilendirilir solmuş güller. Ne kadar sığ bir düşünce. Oysa ölümden çok daha fazlasıdır. Ölüm kimisi için yeni bir başlangıçtır. Bizler başlangıcı temsil etmiyoruz. Bizlerin getirdiği tek şey yıkıcı bir son. Acı, hüsran, keder. Karanlıktan doğanlar bunlardır. Ölüm, siz ölümlüler için çok kritik bir evre iken bizler... Bizler Ölüm'ü tanımayız. Bray Wyatt için ölüm çok yakın bir kavram. Her şeyi biliyorum. Geçmiş kurbanlarına getirdiğin ölümler yalnızca tarih kitaplarında hikaye olarak yer alacak basit suikastler. Ölümü böyle basit bir şekilde mi yansıtıyorsun? Senin bilgeliğini yolda anlatan yaşlı amcalardan işittim. Seni korkulan bir figür haline getiren şey ise getirdiğin ölüm değil. Aslında savaşları şiddet ile kazanmıyorsun. Akıl oyunların senin kilit noktan. Onu kullanarak bir yerde zayıf halkayı yakalayabiliyorsun. Sana kötü bir şey söyleyeyim mi? Akıl oyunları uzmanlık alanımdır.​

Liber Niger
Bellum finem habebit
Dolor et miseria diffundentur
Liber apertus est
Tenebrae entiae in mundo tuo sunt.

​

Priscilla Kelly elindeki Kara Kılıç ile oynuyor.

Zavallı ruhlar. Acı çekişiyorlar ama içleri boş. Duygu yok. Kişilik yok. Karanlığın kapıp yuttuğundan geriye kalan bir hiçtir. Onlar kurtarılmayı değil, serbest kalmayı diliyorlar. Kurtarılmak artık bir seçenek değil. Kaplarına sığamıyorlar. Karanlık için kan dökmeyi bekliyorlar. Onlar için yalnızca karanlık var. Güneş ne zaman doğuyor? Güneş nasıl bir şeydi? Kurbanlar için aydınlık diye bir kavram yoktur artık. Gerçeklik, onu bükebildiğimiz yere kadar esner. Kara Kitap'ın yaratacağı bu gerçeklikte ise yalnızca karanlık vardır. Şu ağaçta duran kuşlara bir bakın. (Kafasını kaldırıp kuzgunlar ile bakışır) Kimisi için ölümün sembolü iken kimileri için korumanın sembolüdür onlar. Gökyüzünde özgürce uçuşup haber toplarlar. Kara Kitap'ta adı geçen tek kuştur kuzgun. Bizler için kutsal varlıklardır. İnsanlığın uzak durduğuna yaklaşacaksın derler. Onlar sevmiyorsa yoktur bir bildikler. İnsanlar renkleri sever. Renklere anlam yükleyip ona göre giyinip süslenirler. Ne kadar çaresizce. Umut bağladıklarını gördükçe onların aslında ne kadar ilkel varlıklar olduğunu görüyorum.


Bu sırada Dark STG'nin müziğinin farklı bir versiyonu duyulmaya başlıyor. Priscilla Kelly geri adımlarla sislere doğru gidiyor ve gözden kayboluyor.

Bu savaş bir gün bitecek. Tanrıların savaşında Bray. Sen veya ben. bu çarpık bedenlerimizi terk edeceğiz. Savaşın sonunda ayakta kalmak mı istiyorsun? Tüm silahlarını hazırla. Karanlık, köyünü yutup esir almak üzere. Ya köylülerin için ayakta kalırsın ya da iblisin karşısında diz çökersin

VAE VICTIS! ​