RPG Artık Susmuyorum

[anti-hero]

Kamera titrek bir şekilde açılıyor. Loş ışıklı bir odada tek başına oturduğunu görüyoruz Sami'nin. Önceki kaydında kullanmış olduğu, kendine ait olan kamerasıyla bir video kaydı daha çekmeye başlıyor.

Sami Zayn: Her şeyi arkada bırakmak bazen en büyük özgürlüktür. Kemerleri, alkışları, spot ışıklarını, hepsini. Çünkü bir noktadan sonra başarı bile zincir olur insana. Bu zincirleri fark ettiğim gün değişmedim, sadece gözlerimi açtım. Beni neden bu kadar öfkeli sanıyorsunuz? Bu öfke başarıya duyulan açlıktan değil. Bu öfke görmezden gelinmeye karşı bir haykırış. Burada bir süredir yoktum, evet. Ama bu sistemin beni unuttuğunu sanmayın. Ben, sistemin kendisini unutmaya zorladım. Çünkü onların hatırladığı Sami Zayn artık yok. Bu yeni değil. Bu gerçek. Ve bu gerçek kimsenin hoşuna gitmiyor. Çünkü ben, sizin alıştığınız türden bir kahraman değilim. Her şeyi doğru yapmaya çalışıp yine de hak ettiğini alamayan adamım. Ve artık doğru olanı yapmakla ilgilenmiyorum. Artık gerçek olanı yapıyorum. Sahte masalları bitirdim. Şimdi sırada onların kurduğu yapıyı yerle bir etmekte. Sizin umut dediğiniz şeyin altından ne kadar çürük çıkacak, hep beraber göreceğiz.

Kameranın önündeki sessizlik birkaç saniyeliğine yoğunlaşır. Sami başını hafifçe eğer, sonra gözlerini tekrar kaldırır.

Sami Zayn: Bu sektöre bir hikaye yazmaya gelmiştim. Ama yıllar içinde fark ettim ki, buradaki tek hikaye onların istediği şekilde yazılan. Sayfaları onlar çeviriyor, başrolü onlar seçiyor. Ve ben? Ben o hikayenin yalnızca bir figüranıydım. Herkesten farklı konuştuğum, farklı düşündüğüm için hiç rolüm bile olmadı. Ama işte bu yüzden beni unutamazsınız. Çünkü ben artık bu kitabın dışındayım. Şimdi kendi hikayemi yazıyorum. Kimseden alkış istemiyorum, kimseden onay da beklemiyorum. Bugüne kadar her şeyimi verdiğim o ring, bana hiçbir şey borçlu değil. Ve ben de ona hiçbir şey borçlu değilim. (Bir an durur, dudaklarını sıkar, yüzündeki sertlik daha da belirginleşir.) İnsanlar değiştiğimi söylüyor. Değişmedim. Sadece artık susmuyorum. Artık yerimi beklemiyorum. Artık hakkımı istemiyorum... Alıyorum. Ve karşıma kim çıkarsa çıksın, sadece Sami Zayn'le değil, susturulmuş her sesle yüzleşmek zorunda kalacak. Çünkü bu yolun sonunda sadece galibiyet yok. Bu yolun sonunda hesaplaşma var.

Kayıt devam eder. Görüntü hala titrek, odadaki loş ışık Sami’nin göz çevresinde ağır gölgeler bırakıyor.

Sami Zayn: Bunu neden kaydettiğimi merak ediyorsunuz değil mi? Hayır, sormayın. Cevabını vermeyeceğim. Çünkü bu bir açıklama değil. Bu bir mecburiyet. İçimde taşıdığım her kelime, artık sustukça ağırlık yapıyor. Ve ben bu ağırlıkla daha fazla yürüyemem. O yüzden konuşuyorum. Kimseye cevap vermek zorunda değilim. Kimsenin bana sorduğu yok zaten. Soran olsaydı, belki bu kadar susmazdım. Ama olmadı. Herkes konuşurken, bana susmak düştü. Herkes sahnedeyken, bana kulis. Herkes anlatırken, ben anladım. Şimdi anlatma sırası bende. Sıra bana geldiğinde 'bu fazla' diyorsunuz. Çünkü ilk kez beni kendi kelimelerimle duyuyorsunuz. Ve bu sizi rahatsız ediyor. (Ellerini dizlerine koyar.) Ben dikkat çekmeye çalışmıyorum. Sadece artık görünmez olmamayı seçtim. Bu sistem, kendisine yaramayan her sesi susturur. Sadece yükselen değil… derinleşen sesleri de. Çünkü onlar daha tehlikelidir. Ben o derinlikten geldim. Ve bu derinlikte, sizin tanımadığınız bir Sami var. Bazen bir devrim başlatmak için bağırmak gerekmez. Sessizlik de yeter. Bu kaydı izlediğinizde, sesimin tonuna değil, söylediklerime kulak verin. Çünkü bu bir uyarı. Bu bir tehdit değil. Bu bir sonuç.

Sami yavaşça ayağa kalkıyor. Kameranın odağından çıkmadan önce son kez kameraya bakıyor.

''Geri dönmedim. Hiçbir zaman gitmedim. Sadece sonunda, görmeniz gereken halime büründüm.''

Sami elini uzatarak kaydı sonra erdirir.​