RPG Sarılmalıydın

[Sikiru]

"Scapegoat" Jack Perry: Bu kadar suçlu hissetmemin sebebi sensin. Hepimiz bazı riskleri göze alarak buraya geliyoruz ve kazanmak için yeterince güçlü olmayanlar, kazananları kazandıkları için suçluyorlar. Öylesin sanmıştım. Beceriksiz olduğu için sürekli başkalarına çemkirenlerden. Ve hala bekliyorum, ağzından o cümleler çıksın diye damarına dokunuyorum ama bana hiçbir şey söylemiyorsun. "Evet Jack, senin yüzünden aylardır sakattım ve şimdi senden intikam almaya geldim!", şu an duymak çok rahatlatırdı. Aramızdaki ilişkiyi nasıl anlatmalı? Hem en yakının, hem en yabancın olmak? Bana söylemiyorsun cabron. Beni sevdiğini, beni sevmediğini, ne istediğini, ne istemediğini. Tüm bunlar Liv'in suçu mu? Tüm bunlar aile gözüyle baktığın Judgment Day'in suçu mu? Seninle çarpıştığım için benim suçum mu? Ne düşündüğünü bilmiyorum Dom, ardıma bakmayıp hayatımda hiçbir yer edinmeyebilirdin ama sen amaçlarını okuyamadığım tek insansın ve bu ilk günden beri böyleydi. O ahmaklara niye aile dediğini anlamamıştım, aile ihtiyacı hissettiğini düşünmüştüm ama onları bir çırpıda harcadın. Liv sana dünyaları veriyor diye düşündüm, bugün ondan bahsetmiyorsun bile. Peki ya ben? Bu adam senin için ne anlam ifade ediyor? Dost? Düşman? Hiçbir şey? Artık "hiçbir şey" yok çünkü hiçbir şey yoksa bile beline taktığın bir kemerin var, kemer-imiz var.

"Scapegoat" Jack Perry: İstediğin bu muydu? Herkesi, her şeyi cevapsız bırakmak ve insanların senin haline bakıp bunun sorumluluğunu üstlenmesi? Başardın ve çok iyi başardın Dom. Elinde Wonka'nın altın biletiyle, belinde başka bir kemerle ve aylarca hasımlık ettiğin bu adamın arada kalmışlığıyla her senaryoda kazanıyorsun. Sana bunları söylemeyi çok istiyorum ve işte beni suçlu hissettiren de bu. Sen benim için özelsin Dom, senin bana karşı düşündüklerin düşüncelerimi hiçbir zaman değiştirmeyecek. Dream de öyleydi. Benim için özel olduğunuz için her şeyim abartılı. Ve o yüzden, sevgimin de kinimin de ortası yok. Ama dönüp bakıyorum, Balıkçı Zeki'ye gittiğimiz günleri, bir zamanlar içinde yer aldığımız ailelerde atışmalarımızı, tüm mevzunun big gold belt olduğu zamanları, seni hep sevmişim Dom. Hayatım hep tek taraflı ilişkilerle geçti, beni seveni ben sevmedim, sevdiğim beni sevmedi. O yüzden, burada asıl soru bundan sonra ne yapacağımız değil. Seninle Survivor Series'den beri ettiğim danstan hep keyif aldım. Asıl soru, senin ne yapmak istediğin. Kemeri kazanmak için onlarca fırsatın olmasına rağmen kullanmadın. Arkamdan defalarca vurabilecekken vurmadın. Ve şimdi tüm suç bende Dom ve bu konuda çok sinsisin seni uyanık orospu çocuğu. Sakatlığını atlatmaya çalıştığın ayların, kaybettiğin savaşların, kaybettiğin insanların. Hepsi benim omuzlarımda. Bir gün suçluluk duygusu senin de vücudunu saracak, bunun ne zaman veya ne için olacağını bilmiyorum ama olacak. İşte o zaman, sen de Perry'nin yıllarını çalan kişi olacaksın. Her şeyimi kaybettiğimde, tüm sorumluluğum senin omuzlarına kalacak. Ve belki o zaman aklına gelir,

..."sarılmalıydım" demek.

Kameralar kapanıyor.

​