RPG Soluk

[Mamy D Way]

Sadece bir rolümüz mü var? Aynı şeyleri tekrar etmek yorucu olmuyor mu? Farklı olduğunu iddia ettiğin her şey daha önce gezdiğin yollar. Kaç paket bitireceksin? Bugün dünden daha az sigara içtiğini kendine söyleyerek bağımlılıklarına karşı bugünlük kazandığını mı sanıyorsun? Masanın üzerindeki bıçak sence ne kadar masum? YİNE DOLAP BOMBOŞ, BU SEFER KIZIN İÇİN ALDIĞIN ABUR CUBURLARI YERKEN HANGİ ÇİZGİ ROMANI OKUMAYI DÜŞÜNÜYORSUN?

"Sen sadece her şeyi bildiğini sanan bir orospu çocuğusun."

Yakınlık algını kaybedip eski eşinin arabası ile Carolina'dan nereye gidebileceğini düşünüyordun ki?

"Biraz uzaklaşmak herkesin hakkı."

SEN ZATEN HERKESTEN UZAKTASIN, SİKTİĞİMİN TELEFONU BİR AYDIR ÇALMIYOR.

"Herkes arada bir ağlamalı, peki ya gülümsemem ne kadar sürecekti ki?"


Jeff Hardy'i sigara içip koltukta otururken görüyoruz. Anlatacak çok şeyi olduğunu anlayabiliyoruz. Bir daha konuşamayacak gibi kamera karşısında istekle susmadığını görüyoruz.

"Bir kariyeri kaybetmek, her katmanda düştüğümü unutmak istedim. Hiçbir metafor ile ayağa kalkamadım ve mavi renklere sarıldım. Sadece kulaklarımı kapatıp yaşamaya devam ettim. "

"Her gün daha iyi bir gün geçireceğime inanarak uyanıyorum. Bir şeyleri düzeltmek için kendimi elimden geleni yaparken görmek istiyorum. Bir çok şeyi çoktan berbat ettiğimi fark etmek gerçekten çok yorucu olabiliyor."

"Yaşanmışlıklar bir intro için çok derin olabiliyor, Depresif gibi hissetmiyorum sadece içimdeki öfkenin beni bir yere ulaştırmasını istiyorum. Tırnaklarımla kazıyarak neler oluşturduğuma bakmaktan bıkmış usanmış durumdayım ve yeni bir ritim yakalamak isteyen bir genç gibi olmak istiyorum. Bazı şeyler çok mu geç kaldı? Sikerler, bunca yolu birilerinin bana neyi yapıp neyi yapamayacağımı söylemeleri için gelmedim. Oluşturduğum mirası bir kaç politik karar yüzünden unutulup gitmesine de seyirci kalacak birisi olmadığımı biliyorum."

"Bir gecelik mucize için değil, bir çok hikayenin çekirdeği olan ve güreş için hayalleri olan insanlar için. Buradaki tüm mirasım olan MAYHEM için tüm duvarları kırmaya da hazır olduğumu biliyorum."

"Bu siktiğimin düzeninde tekrar zengin olma hayali ile tutuşmak çok isterdim. Aldığım sigara paketlerinin ekonomik hesabını yapmayı veya her seferinde formda olmak için bırakacağıma dair kendime yalanlar söylemeyi çok isterdim. Geri getiremiyoruz, botlarımda umutsuzluğumu sürükler gibi ringe adımımı attım. Ve bir yıl boyunca empoze etmeye çalıştığım tüm düşünceler makaradan akıp gitti. Elimde ne kaldı? Boynumda ömrüm boyunca kilitlenmiş bağımlılıklarım. Deja vu gibi hissettiriyor, bu yolu daha önceden geçmiş gibiyim. Oluşturduğum bu cehennemden çıkıyor gibi hissediyorum ama biliyorum ki bu yalanı kendime söylediğim bir kaç döngüden birini tekrar yaşıyorum. Birilerinin beni anlaması mı gerekiyor? Kimse beni anlayamaz, Gözlerini karartıp oluşturduğu tüm eserlere ayak basarak aşağıdaki rakibini tamamen yok etme cesaretini kimler gösterebildi? Will mi? Will sadece bir gün daha şampiyon kalabilmek için ruhunu bildiği herhangi bir mistik canlıya satmak için hazırda bekleyen bir zavallıdan farksız."

"Ne kadar takıntılı olduğumu unutuyor musunuz? Şu zamana kadar kaç kişiyi karşıma aldığımı? Hiçbir reaksiyon kanatlarımı kıramaz, bunun bir uyuşturucu referansı olduğunu düşünecek herkesin de amına koyayım. Anlatmaya çalıştığım sanatın dışındaki aksesuarları oynamanız için sizlere daha fazla izin vermek istemiyorum."

Zihin çoğu zaman yanıltıcıdır. Bilmediğin bir şeyi resmedemezsin. Sadece sana anlatılan bir şeyin benzeri kafanın içinde resmedilir. Bunca zaman Jeff bir sanat anlatmaya çalıştı. Bu sanatı kendisi bile bilmiyor muydu yoksa insanların anladığı şeyi sanat mı sanıyordu? Bu tartışma bizi uzun bir tartışmaya sürükleyebilir. Daha çok merak edilenlere cevap arıyoruz gibi. Jeff Hardy bunca zaman boyunca neden eski bir şampiyon gibi gözükmek yerine işi bitmiş bir emekli gibi davranıyordu. İstemese de depresyonunu kabul etmek zorundaydı, kullandığı sigaralar ve maddeler profesyonel hayatını geride tutuyordu. Artık dikkat çeken bir profilden çok olumsuz bir ürün olmuştu.

"Kendim izin verdim, yaşamak istediğim gibi yaşadım. Oksimoron düşünceler içinde kaldım ve tüm eleştirileri üzerime çektim. Tekrar düştüğümde bana elini uzatacak ne bir ailem ne de bir dostum vardı. Mox, Matt… onlar benim elbette iyi olmamı isteyen insanlar ama bir yerden sonra onlar da kendilerine tırnaklarında beton izi bırakacak zorlu duvarları bulmak için benden uzaklaşacaklardı. Ya da Titus'un cehennemde yenmesi gereken bir kaç Meksikalı vardır ve bu nedenle tozun içinde kaybolmam biraz daha sürdürüyor olabilir. Bahane gibi gelebilir elbette ama ben; basamakları tek başına oluşturan ve herkesin korktuğu yükseklikten düşmekten korkmayacak şekilde aşağıya atlayabilecek başarı odaklı profesyonelim. Ve bu süreçte de yardıma ihtiyacım olduğumu bu yaşımda kabul etmek maalesef üzücü bir gerçek. Beni güvende hissettiren bir kaç maddenin hâlâ benim en iyi destekçim olduğu fikrini yenemiyorum. Yenmek istemiyorum. Çünkü sırtımı hissetmediğim ve ışıkların kapandığını anladığım anda o çaresizlikte sahte ellerden önce yardımıma geldiklerini biliyorum."

"Işık lütfen. Artık yaşayabilir miyim?"

"Bir kaç merminin beni delip geçtiğini hissediyor gibiyim. Nefes almakta zorlanıyorum. En iyi bildiğim şeyi yapmaya devam etmek zorundayım, o kafese yeniden çıkıp aşağıya atlamak üzere silüetimi düzeltmek zorundayım."

Kamera kapanır.​