RPG Better Than Your Darkness

Kameralar açılıyor. Önce siyah bir ekran görüyoruz. Johnny Cash’in Ain’t No Grave şarkısı, arka fonda çalıyor. Siyahlık yavaş yavaş görüntüye dönüştüğünde bir mezarlığın üzerinde uzanan MJF’i görüyoruz. Yüzünden alaycı bir tebessüm ile bir süre yattıktan sonra hafif doğrularak söze giriyor:



Maxwell Jacob Friedman: Korkunun faydası olmayacağı tek yerde bu kadar rahat bir şekilde duruyor olmak... Bu, bana sadece saf bir gücü hissettiriyor. Sahte karanlığın olmadığı; tek gerçeğin beni korkutamadığı bir güç... Sahi Bray, Frankenstein’in da tıpkı böyle bir atmosferde Dream’in işini bitirmemiş miydi?


Oturur pozisyona geçiyor, devam ediyor.


Maxwell Jacob Friedman: Senin şimdiye kadar yüzleştiğin adamlarla benim aramda ciddi bir fark var. Ben gerçeğim. Sen ve senin etrafında dolanan, kolaylıkla veya yardımla mideye indirdiğin bütün sahte karakterlerin -ki buna sen de dahilsin- toplamı, benim ihtişamıma yetişemiyor. Burada bulunduğum sürede yaptıklarımın senin için hiçbir anlam ifade etmediğinin farkındayım, etmesini de beklemezdim. Çünkü sen, her ne kadar baş maymun olsan da bu sirkin bir parçasısın. Yani kapasiten, burada sana verilen kadar. Zayıfların güçlüsü, bitik kariyerlerin öğütücüsüsün. Sahi Bray, mirasını ne noktada görüyorsun?


Maxwell Jacob Friedman: Belimdeki ROH kemeri, şu an aramızda olmayan sakat bir ucubenin mirasıydı. Eminim o da televizyonda bu konuşmayı görünce delirecektir. İstediğim zaman istediğim yerin en iyisi olurum. Çünkü ben Maxwell Jacob Friedman’ım. Ne yıldız tozuna, ne gizemli oyunlara ne de karanlık kitaplara ihtiyacım var. Kazanmak için gerekeni yaparım ve yeterli olur. Bu da beni sizin sirkinizin en iyisi yapıyor, üzgünüm; aslan terbiyecisi olmayı isterdim ancak hiçbiriniz o kadar asil değilsiniz.



MJF ayağa kalkıp mezarın etrafında yürümeye başlıyor:


Maxwell Jacob Friedman: İnsanlara hiçbir zaman değer vermedim, ancak onlara hiç oynamadım. Ben şeytanım, çünkü gerçekten pisliğin tekiyim. Komedi karakterleri gibi bunu nesneleştirmiyorum. Herhangi bir maçımı izlediğinizde, beni anlamayı denediğinizde ve gözlerimin içine baktığınızda bunu fark edebilirsiniz.
Beni istediğin kadar korkutabilirsin Bray. Yanındaki canlıları üzerime salabilirsin. Anlık korku asla bana hükmetmez. Ringe çıktığımızda daimi olan tek şey, matta bir paçavra olarak yatan bedenin olacak. Ancak bu seni korktumasın, ben senin gibi bir cani(!) değilim (hafif bir tebessüm ediyor ancak dayanamıyor ve sırıtıyor).


Mezar taşının yanına tek dizinin üzerinde çöken MJF, kolunu taşa atarak devam ediyor:





Maxwell Jacob Friedman: Burayı görüyorsun değil mi? Şimdilik boş. Seninle işim bittiğinde burada yazan şey ismin olacak. Bunu sakın yanlış anlama, ben senin gibi değilim. Bu bir metafor, ne demek olduğunu anlayacaksın. Destansı reign’in bitecek, mitin ölecek ama ben, MJF... ayakta kalan adam olmaya devam edeceğim. Neden bu kadar eminim sence? Neden mezarın üstünde veya çevresinde takılırken bu kadar rahatım? Neden senden ürksem de herkesin yaptığı gibi korkmuyorum? Bunun cevabı basit; Because I’m better than you, you'll know that!!





(Kameralar, bu görüntüyle kapanır.)​